ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಜ್ಜ , ಒಬ್ಬ ಅಜ್ಜಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು . ಅವರ ಬಳಿ ಒಂದು ಹೊತ 
ಹಾಗೂ ಒಂದು ಟಗರು ಇದ್ದವು. ಈ ಹೋತನೂ ಈ ಟಗರೂ ಎಂಥ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರಾಗಿದ್ದರೆಂದರೆ 
ಎಲ್ಲಿ ಹೋತ ಇರುತ್ತಿತ್ತೋ ಅಲ್ಲಿ ಟಗರು ಇರುತ್ತಿತ್ತು . ಹೋತಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಸಿನ ಎಲೆ ತಿನ್ನೋಣ 
ಅಂತ ತರಕಾರಿ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಟಗರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು . ಹೋತ ಹಣ್ಣಿನ 
ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಟಗರೂ ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು ! 

ಒಂದು ದಿನ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೇಳಿದ: “ ಈ ಹೋತವನ್ನೂ ಟಗರನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು 
ನಮಗೇನು ಪ್ರಯೋಜನ ? ಸುಮ್ಮನೆಕೂತುಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಿವೆ. ಹೀಗೇ ಇದ್ದರೆ ನಾವೇ ಉಪ 
ವಾಸ ಬೀಳಬೇಕಾಗುತ್ತೆ .” ಆಮೇಲೆ ಹೋತ ಹಾಗೂ ಟಗರಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಹೇಳಿದ : “ ಇನ್ನು 
ಹೊರಡಿ ನೀವು ಇಲ್ಲಿಂದ ! ತಿರುಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಖಾನೂ ತೋರಿಸಬಾರದು ನನಗೆ ! ” 

ಹೋತನೂ ಟಗರೂ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೊರಟವು. 

ಹೋದವೂ , ಹೋದವೂ , ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಅಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಕ್ಕೆ 
ಏನು ಕಾಣಿಸಿತು ಅಂತೀರಾ - ಒಂದು ತೋಳನ ತಲೆ ! 

ಟಗರಿಗೆ ಬಲ ಇತ್ತು , ಆದರೆ ಧೈರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೋತಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯ ಇತ್ತು , ಆದರೆ ಬಲ 
ಇರಲಿಲ್ಲ. 

“ ಆ ತೋಳನ ತಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟುಕೋ , ಟಗರೇ ! ನಿನಗೆ ಬಲ ಇದೆ. ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯ ” 
ಹೋತ ಹೇಳಿತು . 
“ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ, ಹೋತ, ನೀನೇ ತೆಗೆದಿಟ್ಟುಕೋ . ನಿನಗೆ ತುಂಬ ಧೈರ್ಯ ಇದೆ ” ಟಗರು 
ಹೇಳಿತು . 
. ಕೊನೆಗೆ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಆ ತೋಳನ ತಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಚೀಲದೊಳಕ್ಕೆ 
ತುರುಕಿಕೊಂಡವು. ಆಮೇಲೆ ಮುಂದೆ ಹೊರಟವು. 

ಹೋದವೂ ಹೋದವೂ , ಕೊನೆಗೆ ನೋಡುತ್ತವೆ - ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಒಂದು ಶಿಬಿ 
ರಾಗ್ನಿ ಉರೀತಾ ಇದೆ. 

ಹೋತ ಹೇಳಿತು : “ ಆ ಬೆಂಕಿ ಇರೋ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗೋಣ. ರಾತ್ರಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಕಳೀ 
ಬಹುದು. ತೋಳಗಳ ಕಾಟಾನೂ ಇರೋಲ್ಲ. ” 

ಅವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿನೋಡುತ್ತವೆ - ಶಿಬಿರಾಗ್ನಿ ಸುತ್ತ ಮೂರುತೋಳಗಳು ಕೂತಿವೆ ! 
ಅವು ಅಂಬಲಿ ಬೇಯಿಸ್ತಾ ಇವೆ . 

“ನಮಸ್ಕಾರ, ಗೆಳೆಯರೇ ! ” ಹೊತನೂ ಟಗರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೇಳಿದವು. 

“ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಮಸ್ಕಾರ! ” ತೋಳಗಳು ಹೇಳಿದವು. “ ಬನ್ನಿ , ಬನ್ನಿ . ನಮ್ಮ ಅಂಬಲಿ ಇನ್ನೂ 
ಸಿದ್ದವಾಗಿಲ್ಲ . ಅದು ಬೇಯುತ್ತ ಇರೋವಾಗ ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಮಾಂಸದ ರುಚಿ ನೋಡ 
ಬಹುದು. ” 

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಹೋತಕ್ಕೂ ಹೆದರಿಕೆ ಆಯಿತು. ಇನ್ನು ಟಗರಿನ 
ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕಾಗೇ ಇಲ್ಲ – ತೋಳಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಅದು ಥರಥರ ನಡುಗು 
ತಲೇ ಇತ್ತು . 

ಹೋತ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಆ ಅಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಒಂದು ಉಪಾಯ 
ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಟಗರಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿತು : “ ಬಾ , ತಮ್ಮ ಟಗರೇ ! ಆ ತೋಳನ ತಲೆಯನ್ನು 
ಚೀಲದಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ತೆಗಿ ! ” 

ಟಗರು ಹಾಗೇ ಮಾಡಿತು. 
“ಉಹೂಂ, ಅದಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡದು! ” ಹೋತ ಹೇಳಿತು. 
ಟಗರು ತೋಳನ ತಲೆಯನ್ನು ಚೀಲದೊಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಹೊರಕ್ಕೆ ತೆಗೆಯಿತು. 

“ಉಹೂಂ. ಅದೂ ಅಲ್ಲಪ್ಪ ! ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದಿದೆ, ನೋಡು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು. 
ಅದನ್ನು ತೆಗಿ ! ” 
- ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ತೋಳಗಳಿಗೆ ಜಂಘಾಬಲವೇ ಉಡುಗಿ ಹೋಯಿತು. ಹೇಗಾದರೂ 
ಮಾಡಿ ಇವುಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಸಾಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿತು ಅವಕ್ಕೆ . ಅವುಯೋಚನೆ 
ಮಾಡ ತೊಡಗಿದವು. ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದರ ಹಂಚಿಕೆ ಏನು ಅಂತ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ತಲೆ ಮುಂದು 
ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. 
ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ತೋಳ ಹೇಳಿತು : 

“ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದುದು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷ, ಸೋದರರೇ ! ನಮ್ಮ ಅಂಬಲಿಯ 
ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೇಯುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಬೇಕು ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ . ನಾನು ಹೋಗಿ 
ತಗೊಂಡು ಬತ್ತೀನಿ. ” 

ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗಿ ತನ್ನಲ್ಲೇ “ಓಹ್, ಸಾಕಾಯಿತು ಇವುಗಳ ಸಹವಾಸ ! 
ಇವೆಲ್ಲ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಲಿ ! ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಓಡಿ ಹೋಯಿತು . 

ಅದೇ ರೀತಿ ಎರಡನೆಯ ತೋಳವೂ ಹ್ಯಾಗೆ ಕಂಬಿ ಕೀಳೋದೂ ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿತು . 
ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳಿತು : 

“ನೋಡಿದಿರಾ ಆ ಶನಿ ಮುಂಡೇ ಗಂಡ ! ಹೋದವ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ! 
ಭೂಮಿಯೇ ನುಂಗಿ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟಿತೇನೋ ಅಂತ ! ಅಂಬಲಿಗೆ ನೀರು ತರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಹೋಗಿ 
ಕೋಲು ತಗೊಂಡು ಹೊಡಕೊಂಡು ಬತ್ತೀನಿ. ” 

ಹಾಗೆಂದು ಅದೂ ಓಟ ಕಿತ್ತಿತು. 
ಮೂರನೆಯ ತೋಳವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಾದು ಹೇಳಿತು : 
“ ಸರಿ, ನಾನು ಹೋಗಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಹಿಡಕೊಂಡು ಬತ್ತೀನಿ! ” 
ಅದೂ ಓಡಿತು , ಬಚಾವಾದೆನಲ್ಲ ಅಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ. 

" ಹುಂ , ಬೇಗ ಬಾ , ಟಗರು ತಮ್ಮ ! ಕಾಲ ಕಳೆಯಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ಬೇಗ ಬೇಗ ಅಂಬಲಿ 
ತಿಂದು ಓಡಿ ಹೋಗೋಣ! ” ಅಂದಿತು ಹೋತ. 

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮತ್ತೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ ಮರು ತೋಳಗಳೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ ತೊಡ 
ಗಿದವು. ಒಂದು ತೋಳ ಹೇಳಿತು : 

“ಏನು ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟೆವು ನಾವು! ಹೊತಕ್ಕೂ ಟಗರಿಗೂ ಹೆದರೋದೆ,ಸೋದರರೇ ? ಬನ್ನಿ 
ಹೋಗೋಣ, ಆ ಶನಿ ಮುಂಡೇವನ್ನು ತಿಂದು ಹಾಕೋಣ. ” 
- ಅವು ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಬಂದವು. ಆದರೆ ಹೋತ ಹಾಗೂ ಟಗರು ಅಲ್ಲಿರಲೇ ಇಲ್ಲ . 
ಅವು ಅಂಬಲಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂದು ಒಂದು ಮರ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿದವು. 

ತೋಳಗಳು ಏನು ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ ತೊಡಗಿದವು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ 
ಹೋಗಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದವು. ಅಕೋ , ಹೋತನೂ ಟಗರೂ ಅಲ್ಲೇ ಇವೆ, ಮರದ ಮೇಲೆ! 
ಹೆಚ್ಚು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಹೋತ ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು . ಟಗರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗೆ 
ಕುಳಿತಿತ್ತು . 
ಚಿಕ್ಕ ತೋಳಪೊದೆಗೂದಲಿನ ದೊಡ್ಡ ತೋಳಕ್ಕೆ ಹೇಳಿತು : “ 

ನೋಡುನೀನು ದೊಡೋನು. 
ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ನೀನೇ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳು. ” 

ಪೊದೆಗೂದಲ ತೋಳ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚನೆ ಮಾಡ ತೊಡಗಿತು . ಮರದ 
ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಟಗರಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆ - ಗಡಗಡ ನಡುಗುತ್ತ ಇದೆ . ಕೊನೆಗೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಕೆಳಕ್ಕೆ 
ಬಿದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು - ನೇರವಾಗಿ ಪೊದೆಗೂದಲ ತೋಳನ ಮೇಲೆಯೇ ! ಮರದ ಮೇಲೆ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ 
ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೊತ ಹೀಗೆ ಆಗಬಹುದು ಅಂತ ಮೊದಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿತ್ತು . ಅದು ಕೂಡಲೇ 
ಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು : 

“ ಹಿಡಕೊಂಡು ಬಾ ಇಲ್ಲಿ ಆ ಪೊದೆಗೂದಲಿನವನನ್ನು ! ” ಹಾಗೆಂದು ಅದು ಕೂಡ ಮರ 
ದಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ತೋಳಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು . 

ತೋಳಗಳು ಹೆದರಿ ಕಂಬಿ ಕಿತ್ತವು. ಎಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಓಡಿದವೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಭಾರಿ 
ಧೂಳಿನ ಮೋಡವೇ ಎದ್ದಿತು . 

ಈಗ ಹೊತಕ್ಕೂ ಟಗರಿಗೂ ಯಾವ ಚಿಂತೆಯ ಇರಲಿಲ್ಲ . ಅವು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿ 
ಜೀವಿಸಿಕೊಂಡು ಇದ್ದವು.