ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ 
ಮರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು. ಇಬ್ಬರು ಬುದ್ದಿವಂತರು, ಮೂರನೆಯವ ದಡ್ಡ , ಮುದುಕ ಮುದುಕಿ 
ಬುದ್ದಿವಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು . ಮುದುಕಿ ಪ್ರತಿವಾರವೂ ಅವರಿಗೆ ತೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು 
ಹೊಸ ಹೊಸ ಅಂಗಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು . ಮೂರನೆಯವನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಪೆದ್ದ, ದಡ್ಡ ಎಂದು ಗೇಲಿ 
ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ರೇಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ಸದಾ ಬೆಂಕಿಗೂಡಿನ ಮೇಲೆ 
ತೇಪೆ ಹಾಕಿದ ಹರಕು ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಮುದುಕಿ ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ಟರೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ, 
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಸಿದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. 

ಒಂದು ಸಾರಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸುದ್ದಿ ಹರಡಿತು : ರಾಜ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ 
ಮಾಡಿ ಕೊಡಲಿದ್ದಾನೆ, ಔತಣ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಅಂತ. ಯಾರು 
ಹಾರುವ ಹಡಗು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರಲ್ಲೇ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಯಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೋ 
ಅವರಿಗೆ ರಾಜ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡಲಿದ್ದ. 

ಬುದ್ದಿವಂತ ಸೋದರರು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದರು . 

ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಕಡಿದು, ಅದರಿಂದ ಹಾರುವ ಹಡಗು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು ಅಂತ 
ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತರು . 
ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕ ಬಂದ. 

“ದೇವರು ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ, ಮಕ್ಕಳೇ ! ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಂಕಿಕೊಡ್ತೀರ? ಹೊಗೆ 
ಬತ್ತಿ ಸೇದಬೇಕಾಗಿದೆ .” 

“ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ಹೋಗು, ಹೋಗು, ಮುದುಕಪ್ಪ ! ” 
ಹಾಗೆಂದು ಅವರು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿದರು . 

ಮುದುಕ ಹೇಳಿದ : “ ಹಡಗನ್ನು ಮಾಡಲು ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಿ ಎಲ್ಲಾಗುತ್ತೆ . ಹಂದಿ ಬಾನೆಯನ್ನಷ್ಟೆ 
ನೀವು ಮಾಡಬಲ್ಲಿರಿ. ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ನೀವೆಂದೂ ಕಾಣಲಾರಿರಿ - ನಿಮ್ಮ ಕಿವಿಯನ್ನು 
ಹೇಗೆ ಕಾಣಲಾರಿರೋ ಹಾಗೆ. ” 

ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ಮುದುಕ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಸೋದರರು ಹಡಗು ಮಾಡಲು 
ತುಂಬ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. 

“ಹೋಗಲಿ , ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಕುದುರೆ ಮೇಲೇ ಹೋಗೋಣ” ಎಂದ ಹಿರಿಯವ. " ರಾಜ 
ಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗದೆ ಹೋದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಹೋಯಿತು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಊಟವನ್ನಾ 
ದರೂ ಉಂಡು ಬರೋಣ.” 

ಮುದುಕ ಮುದುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಹರಸಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ದಾರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲೆಂದು 
ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅವರಿಗಾಗಿ ಮುದುಕಿ ಘಮಘಮಿಸುವ ಬ್ರೆಡ್ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಳು, 
ರುಚಿಯಾದ ಹಂದಿಮಾಂಸ ಬೇಯಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಳು, ಒಂದು ಫ್ಲಾಸ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಉಕ್ರೇನಿನ ವೋದ್ಯ 
ತುಂಬಿ ಕೊಟ್ಟಳು . 

ಇಬ್ಬರು ಸೋದರರೂ ಕುದುರೆ ಹತ್ತಿ ಹೊರಟರು . 
ಅಣ್ಣಂದಿರು ಹೋದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ದಡ್ಡ ಹುಡುಗ ತಾನೂ ಹೇಳಿದ: 
“ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನೂ ಹೋಗ್ತಿನಿ! ” 

“ನೀನೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿಯೋ , ಪೆದ್ದ ! ” ಎಂದಳು ತಾಯಿ . “ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತೋಳಗಳು 
ತಿಂದು ಹಾಕುತ್ತವೆ. ” 

“ ಇಲ್ಲ , ತಿನ್ನಲ್ಲ ! ” 
“ಹೋಗ್ರೀನಿ, ಹೋಗ್ತಿನಿ! ” ಅಂತ ಹಟ ಹಿಡಿದ . 

ಮುದುಕಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ತುಂಡು ಹಳಸಲು ಕಪ್ಪು ಬ್ರೆಡ್, ಒಂದು ಡಬ್ಬಿ ನೀರು ಚೀಲದ 
ಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು. 
- ಪೆದ್ದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕನನ್ನು ಸಂಧಿಸಿದ. ಎಂಥ 
ಮುದುಕನೆಂದರೆ ಅವನ ಗಡ್ಡವೆಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನರೆತಿತ್ತು . ಅದು ಸೊಂಟದ ವರೆಗೂ ಇಳಿ 
ಬಿದ್ದಿತ್ತು . 

“ ಆರೋಗ್ಯವೇ , ಅಜ್ಜ ! ” 
“ ಆರೋಗ್ಯ, ಮಗು ! ” 
“ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿರಿ , ಅಜ್ಜ ? ” 
ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರೋರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತ ಪ್ರಪಂಚ ಸುತ್ತುತ್ತಿದೀನಿ. ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ ? ” 
“ ನಾನು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಔತಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದೀನಿ.” 
“ ನಿನಗೆ ಹಾರುವ ಹಡಗು ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೆಯೆ ? ” 
“ ಇಲ್ಲ , ಬರೋಲ್ಲ. ” 
“ ಹಾಗಾದರೆ ಯಾಕೆ ಹೊಗೀಯ ? ” 

“ ನನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಹೋದರು . ನಾನೂ ಹೋಗ್ತಿದೀನಿ. ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಭಾಗ್ಯ 
ಲಭಿಸಬಹುದು . ” 

“ಸರಿ. ಕೂತುಕೋ . ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಿನ್ನ ಚೀಲದಲ್ಲೇನಿದೆ, ತೆಗಿ 
ನೋಡೋಣ. ” 

“ ಅಯ್ಯೋ , ಅಜ್ಜ , ನೀವು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಲಾರಿರಿ . ಅಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹಳಸಲು ಕಪ್ಪು ಬ್ರೆಡ್ 
ಅಷ್ಟೆ ಇರೋದು. ” 
“ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಏನಿದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಕೊಡು.” 

ಪೆದ್ದ ಚೀಲದೊಳಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಬ್ರೆಡ್ಡನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದ. ಅದು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೂ ಅಮ್ಮ 
ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹಳಸಲು ಕಪ್ಪು ಬ್ರೆಡ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಸನಾದ ಘಮಘಮಿಸುವ 
ಬಿಳಿ ಬ್ರೆಡ್ ಆಗಿತ್ತು . ಶ್ರೀಮಂತರು ಔತಣ ಕೂಟಗಳಲ್ಲಷ್ಟೆ ತಿನ್ನುವಂಥ ಬ್ರೆಡ್ ಆಗಿತ್ತು . ಪೆದ್ದ 
ದಿಗ್ಗಾಂತನಾದ. ಮುದುಕ ಮುಗುಳಕ್ಕ . 

ಅವರು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು , ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ತಿಂದರು . ಮುದುಕ ಪೆದ್ದನಿಗೆ ವಂದನೆ 
ತಿಳಿಸಿ, ಹೇಳಿದ: 

“ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳು, ಮಗು. ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳು. ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗು. 
ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಓಕ್ ಮರವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿ. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು ಮೂಲೆಮೂಲೆಯಾಗಿ 
ಹರಡಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಆ ಮರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಕೊಡಲಿಯಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡು. ಆಮೇಲೆ 
ನೀನೇ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಯಾರಾದರೂ ಬಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವವರೆಗೂ ಹಾಗೆಯೇ 
ಮಲಗಿರು . ಆಗ ನಿನ್ನ ಹಡಗು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುತ್ತೆ . ನೀನು ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕೊ 
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ - ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಯಾರು ಯಾರು 
ಸಿಕ್ತಾರೋ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು! ” 
- ಪೆದ್ದ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ. ಅವರು ತಮ್ಮತಮ್ಮ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೋದರು. ಪೆದ್ದ 
ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ, ಕೊಂಬೆಗಳು ಮೂಲೆಮೂಲೆಯಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಓಕ್ ಮರವನ್ನು 
ಕಂಡುಹಿಡಿದ , ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಡಲಿಯಿಂದ ಮೂರು ಬಾರಿ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ, ತಾನೇ ನೆಲದ ಮೇಲೆ 
ಬಿದ್ದು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡ ತೊಡಗಿದ. ಮಲಗಿದ , ಮಲಗಿದ, ಆಗ ಇದಕ್ಕಿದಂತೆ ಯಾರೋ ಅವನನ್ನು 
ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು . 

“ ಏಳು , ಮಿತ್ರ , ಏಳು , ನಿನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ನೌಕೆ ಸಿದ್ದವಾಗಿದೆ ! ” 

ಅವನು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಾನೆ - ಹಡಗು ನಿಂತಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ್ದು . ಅದರ ಕೂವೆ 
ಕಂಬಗಳು ಬೆಳ್ಳಿಯವು. ಹಾಯಿಗಳು ರೇಷ್ಮೆಯವು.ಕೂತುಕೊ , ಹಾರಿ ಹೋಗು, ಎಂದು ಹೇಳು 
ತಿವೆಯೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ಪಟಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ ! 

ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕೂರಲಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣವೇ ಹಡಗು ಹತ್ತಿ 
ಕುಳಿತ . ಹಾಯಿಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದ, ಹಾರಿಕೊಂಡು ಹೊರಟ . 

ಅಬ್ಬಾ , ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು ಆ ಹಡಗು ! ಹಾರಿತು , ಹಾರಿತು . 
ಅದರ ಮೇಲಿನಿಂದ ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲವೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು . ನೋಡುತ್ತಾನೆ - ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ 
ಭೂಮಿಗೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪೆದ್ದ ಕೂಗಿಕೇಳಿದ : 

“ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪೂಜ್ಯರೇ ! ನೀವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರ ? ” 

“ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ಜನ ರಾಜನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಔತಣಕ್ಕೆ ನೆರೆದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವು 
ದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ” 

“ನೀವೂ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೀರ ? ” 
“ ಹೌದು. ” 
“ ಹಾಗಾದರೆ ಬನ್ನಿ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ , ನಾನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ” 
ಅವನು ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಅವರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದರು . 

ಹಾರಿದರು , ಹಾರಿದರು . ನೋಡುತ್ತಾರೆ - ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. 
ಅವನು ತನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ತನ್ನ ಕಿವಿಯವರೆಗೂ ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಇನ್ನೊಂದು 
ಕಾಲಿನಿಂದ ಕುಪ್ಪಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪೆದ್ದ ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: 
“ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪೂಜ್ಯರೇ ! ಯಾಕೆ ನೀವು ಒಂದೇ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಪ್ಪಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು 
ತಿದ್ದೀರ?” 

“ ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ ಒಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಇಡೀ ಭೂಮಂಡ 
ಲವನ್ನೇ ದಾಟಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಅದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.” 

“ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿರಿ ? ” 
“ ರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ, ಔತಣಕ್ಕೆ .” 
“ ಹಾಗಾದರೆ ಬನ್ನಿ , ನಮ್ಮ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ !” 
“ ಸರಿ, ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯಿತು ! ” 
ಅವನು ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದರು . 
ಹೋದರು , ಹೋದರು . ನೋಡುತ್ತಾರೆ - ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬಿಲ್ಲುಗಾರ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. 
ಅವನು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎಳೆದು ಬಾಣ ಹೊಡೆಯಲು ಸಿದ್ದನಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ 
ಏನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ - ಹಕ್ಕಿಯಾಗಲೀ ಮೃಗವಾಗಲೀ ಏನೂ ಇಲ್ಲ . ಖಾಲಿ ಹೊಲವಷ್ಟೆ ಕಾಣು 
ತಿದೆ. 

“ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪೂಜ್ಯರೇ ! ನೀವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಗುರಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರ ? ಯಾವ ಪಕ್ಷಿಯಾಗಲೀ ಮೃಗ 
ವಾಗಲೀ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ! ” 

“ನಿಮಗೆ ಏನೂ ಕಾಣಿಸದೆ ಇರಬಹುದು. ನನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ . ” 
“ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ ? ” 

“ ಹಾ ! ಅದು ಆ ಕಾಡಿನ ಹಿಂದೆ, ನೂರು ವೆರ್ಸ್ಟ್ * ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಓಕ್ ಮರದ 
ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹದ್ದು ಕೂತಿದೆ.” 

“ ಬನ್ನಿ , ನಮ್ಮ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ! ” 

ಅವನು ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾರಿ ಹೊರಟರು . ಹೋದರು, ಹೋದರು. 
ನೋಡುತ್ತಾರೆ - ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ 
ಚೀಲದ ತುಂಬ ಬ್ರೆಡ್ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. 

“ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿರಿ, ಅಜ್ಜ ? ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರ.” 
“ ನನ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬ್ರೆಡ್ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಅಂತ ಹೋಗ್ತಿದೀನಿ ! ” 


* ಒಂದು ರಷ್ಯನ್ ಉದಳತೆ, ಸುಮಾರು 1ಕಿ. ಮೀ . ಗೆ ಸಮ . - ಸಂ . 
 ಹೌದೆ? ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಆಗಲೇ ಒಂದು ಚೀಲ ಬ್ರೆಡ್ ಇದೆಯಲ್ಲ! ” 
“ ಇದು ಸಾಲದು ! ನನಗೆ ಇದು ಒಂದು ತುತ್ತಿಗೂ ಸಾಲದು. ” 
“ ಬನ್ನಿ , ನಮ್ಮ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ! ” 
ಆ ಮುದುಕನೂ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತ . ಅವರು ಮತ್ತೆ ಹಾರಿ ಹೋರಟರು . 
ನೋಡುತ್ತಾರೆ - ಒಂದು ಸರೋವರದ ಬಳಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ . 
ಅವನು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. 

“ ಏನು ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀರ, ಅಜ್ಜ ? ” ಪೆದ್ದ ಕೂಗಿ ಕೇಳಿದ. 
“ ನನಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ನೀರಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.” 

“ ಇದೇನು, ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಇಡೀ ಸರೋವರವೇ ಇದೆ ! ಅದನ್ನೇಕೆ ನೀವು ಕುಡಿ 
ಯುತ್ತಿಲ್ಲ ? ” 

“ ಅಯೋ , ಇದು ಯಾವ ಮೂಲೆಗೆ ? ಇದು ನನಗೆ ಒಂದು ಗುಟುಕಿಗೂ ಸಾಲದು . ” 
“ ಬನ್ನಿ , ನಮ್ಮ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ! ” 

ಮುದುಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ . ಮುಂದೆ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಹೋದರು . ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮುದುಕ 
ನನ್ನು ಸಂಧಿಸಿದರು . ಅವನು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಗಲಿನ ಮೇಲೆ ಹುಲ್ಲಿನ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದ. 

“ನಮಸ್ಕಾರ, ಅಜ್ಜ ! ಹುಲ್ಲಿನ ಹೊರೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಒಯುತ್ತಿದ್ದೀರ? ” 


“ ಅಯ್ಯೋ , ಏನು ನೀವು! ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇನು ಹುಲ್ಲಿಗೆ ಬರವೇ ? ” 
“ ಹಾ . ಇದು ಆ ತರಹ ಹುಲ್ಲಲ್ಲ !” 
“ ಮತ್ತೆ , ಯಾವ ತರಹ ಹುಲ್ಲು ? ” 

“ ಯಾವ ತರಹ ಅಂದರೆ , ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬೇಸಿಗೆ ದಿನದಲ್ಲೂ ಈ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹರಡಿದರೆ ಕೂಡಲೇ 
ಹಿಮಶೈತ್ಯ ಉಂಟಾಗಿ ಮಂಜು ಬೀಳ ತೊಡಗುತ್ತೆ .” 

“ ಬನ್ನಿ , ನಮ್ಮ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ!” 
“ ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ ! ನಡೆಯಿರಿ ಹೋಗೋಣ.” 
ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಅವರು ಮುಂದೆ ಹಾರಿ ಹೊರಟರು . 

ತುಂಬ ಕಾಲ ಹಾರಿ ಹೋದರೋ , ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲವೋ , ಯಾರು ಬಲ್ಲರು . ಅಂತೂ ಔತಣದ 
ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ರಾಜನ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಬಂದು ಸೇರಿದರು . ಅಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ 
ಊಟದ ಮೇಜುಗಳನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು . ಮೇಜುಗಳ ಮೇಲೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯ 
ಗಳನ್ನು - ಹಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಮಾಡಿದವು, ಮಾಂಸದಿಂದ ಮಾಡಿದವು, ಕೋಳಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ 
ಮಾಡಿದವು ಹೀಗೇ ತರಹೇವಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನು - ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು . ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ 
ದೊಡ್ಡ ಪೀಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಪೇಯಗಳು - ಮದ್ಯ , ಸಾರಾಯಿ , ವೋಡ್ಕ, ಇತ್ಯಾದಿ, 
ಇತ್ಯಾದಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವಷ್ಟು , ಬೇಕಾದಷ್ಟು ತಿನ್ನಬಹುದಿತ್ತು , ಕುಡಿಯಬಹುದಿತ್ತು . 
ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದ ಜನರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಮ್ಮಿಯೇ ? - ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಜನರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದರು ! 
ಮುದುಕರು , ಮಕ್ಕಳು, ಯುವಕರು , ಬಡವರು , ಬಲ್ಲಿದರು, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರದೇ ಇದ್ದವರೇ 
ಇಲ್ಲ ! ಪೆದ್ದನ ಅಣ್ಣಂದಿರೂ ಆಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು . 

ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪೆದ್ದ ಬಂದ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗಳೊಂದಿಗೆ , ಚಿನ್ನದ ಹಾರುವ ಹಡಗಿ 
ನಲ್ಲಿ. ಅವನ ಹಡಗು ರಾಜನ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಮುಂದೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಂದಿಳಿಯಿತು. 
ಪೆದ್ದ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು ಹಡಗಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. 

ಅದನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜ ಬೆಕ್ಕಸಬೆರಗಾದ. ಚಿನ್ನದ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ರೈತ. ಅವನ 
ಅಂಗಿಯೊ ರಂಧ್ಯಮಯ , ತೇಪೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು . ಷರಾಯಿ ಹಳೆಯದು, ಸಾಮಾನ್ಯದ್ದು . 
ಹೋಗಲಿ ಪಾದರಕ್ಷೆ - ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಬರಿಗಾಲು ! 

ರಾಜ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದ: 

“ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಇಂಥ ಹರಕು ಚಿಂದಿ ತೊಟ್ಟ ಹೊಲಸು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನೀಡುವುದೆ ? 
ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ! ” 

ಈ ರೈತನಿಂದ ಹೇಗೆ ಪಾರಾಗುವುದು ಎಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಅವನಿಗೆ 
ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯಭಾರಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದ . ತನ್ನ ಸೇವಕ 
ನನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದ : 

“ಹೋಗು, ಹೇಳು ಆ ಜೀತದಾಳಿಗೆ, ಅವನು ಚಿನ್ನದ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೇನಂತೆ, ನನ್ನ 
ಅತಿಥಿಗಳು ಊಟ ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಸಂಜೀವಿನಿ ನೀರನ್ನು ತರದೆ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು 
ಅವನಿಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅಂತ, ಆ ನೀರು ತರದೆ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ಕತ್ತಿ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ತುಂಡ 
ರಿಸುತ್ತೆ ! ” 

ಸೇವಕ ಹೋದ. 

ರಾಜ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಪೆದ್ದನ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದ ಚುರುಕುಕಿವಿಯ ಮುದುಕ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು 
ಬಿಟ್ಟ . ಅವನು ಪೆದ್ದನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ . ಪೆದ್ದ ಗರಬಡಿದವನಂತೆ ಕುಳಿತ. ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ, ಕುಡಿ 
ಯಲಿಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. 
ಭೀಮಹೆಜ್ಜೆಯ ಮುದುಕ ಕೇಳಿದ : 
“ ಯಾಕೆ, ಮಿತ್ರ , ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯ ? ” 

“ ರಾಜ ನನಗೆ ಅಸಾಧ್ಯದ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಅತಿಥಿಗಳೆಲ್ಲ ಊಟ ಮುಗಿಸುವುದರ 
ಒಳಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸಂಜೀವಿನಿ ನೀರು ತಂದು ಕೊಡಬೇಕಂತೆ. ಹೇಗೆ ತಂದು ಕೊಡಲಿ ? ” 

“ ದುಃಖಿಸಬೇಡ, ನಾನು ನಿನಗೆ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ” 
“ ಸರಿ, ನೋಡು, ಆಗುತ್ತದೆ ಅಂತ. ” 
ಸೇವಕ ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆ ತಿಳಿಸಲು ಬಂದ. ಆದರೆ ಪೆದ್ದ ಅದನ್ನು ಆಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದ . 
“ತಂದು ಕೊಡುವೆನೆಂದು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳು ! ” ಅವನೆಂದ. 

ಭೀಮಹೆಜ್ಜೆಯ ಮುದುಕ ಕಿವಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ 
ಮುಂದಿಟ್ಟ - ಆಗಲೇ ಸಂಜೀವಿನಿ ನೀರಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದ ! ನೀರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡ, ಬಳಲಿದ. 

“ ಇನ್ನೂ ಅವರೆಲ್ಲ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದಾರೆ . ಸಮಯ ಇದೆ. ಈ ಪೊದೆಯ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು 
ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ” ಅಂದುಕೊಂಡ . 

ಕೂತ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟ . ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಔತಣ ಇನ್ನೇನು ಮುಗಿಯುತ್ತಲಿದೆ, 
ಅವನು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪೆದ್ದ ಜೀವಂತನಾಗಿ ಅಲ್ಲ ಆದರೆ ನಿರ್ಜಿವಿಯಾದವನಂತೆ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟ . 
“ ನನ್ನ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು ” ಅವನೆಂದುಕೊಂಡ. ಚುರುಕುಕಿವಿ ಮುದುಕ ಭೂಮಿಗೆ ಕಿವಿ ಇಟ್ಟು 
ಕೇಳಿದ. ಕೇಳಿದ, ಕೇಳಿದ... 

ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳಿದ: " ದುಃಖಪಡಬೇಡ. ಅವನು ಯಾವುದೋ ಪೊದೆಯ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿ 
ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ” 

“ಈಗ ನಾವೇನು ಮಾಡುವುದು ? ” ಪೆದ್ದ ಕೇಳಿದ. “ ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುವುದು 
ಹೇಗೆ ? ” 

ಬಿಲ್ಲುಗಾರ ಹೇಳಿದ: 
“ ಹೆದರಬೇಡ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.” 

ಹಾಗೆಂದು ಅವನು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಪೊದೆಗೆ ಗುರಿ ಇಟ್ಟು ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟ . ಅದು 
ಪೊದೆಯ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಥರಥರನೆ ನಡುಗಿಸಿತು . ಕೊಂಬೆಗಳು ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಭೀಮಹೆಜ್ಜೆಯ 
ಮುದುಕನಿಗೆ ತರಚಿದವು. ಅವನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ . ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ . ಆಗಲೇ ಅರಮನೆಯ 
ಲ್ಲಿದ್ದ. ಅತಿಥಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಊಟ ಮುಗಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಗಲೇ ಅವನು ಸಂಜೀವಿನಿ ನೀರನ್ನು ತಂದಿದ್ದ. 

ರಾಜ ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. 
ಆಮೇಲೆ ತನ್ನ ಸೇವಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದ : “ಹೋಗು, ಹೇಳು ಆ ಜೀತದಾಳಿಗೆ, ಅವನು ತನ್ನ 
ಸಂಗಾತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಜೊತೆ ಕರಿದ ಎತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ಒಲೆ 
ಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಬ್ರೆಡ್ಡನ್ನೂ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದರಷ್ಟೆ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡು 
ವುದು , ಅಂತ. ಅವನು ತಿನ್ನದೆ ಹೋದರೆ , ನನ್ನ ಕತ್ತಿ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ತುಂಡರಿಸುತ್ತೆ ! ” 

ಚುರುಕುಕಿವಿ ಮುದುಕ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಪೆದ್ದನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ. 

“ ಈಗ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ ? ನಾನೋ ಒಂದು ಬಾರಿಗೆ ಒಂದು ತುಂಡು ಬ್ರೆಡ್ಡನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ 
ತಿಂದು ಮುಗಿಸಲಾರೆ ! ” ಪೆದ್ದ ಹೇಳಿದ. 

ಮತ್ತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತನಾಗಿ ಕುಳಿತ. 
ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕ ಮುದುಕ ಹೇಳಿದ : 

“ ದುಃಖಪಡಬೇಡ, ಗೆಳೆಯ , ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಂದು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. 
ಅವರು ಕೊಡುವುದು ಇನ್ನೂ ಕಮ್ಮಿಯೇ ಆಗುತ್ತೆ .” 

ರಾಜನ ಸೇವಕ ಬಂದ. ಪೆದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದ : 

“ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಗೊತ್ತಾಯಿತು ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆ ! ಹೋಗಿ ಹೇಳು ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ 
ಮಾಡಲಿ. ” 

ತಕ್ಷಣವೇ ಹನ್ನೆರಡು ಜೊತೆ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಕರಿಯಲಾಯಿತು, ಹನ್ನೆರಡು 
ಒಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಬ್ರೆಡ್ಡನ್ನು ತಂದಿರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ತಂದಿಟ್ಟರೋ ಇಲ್ಲವೋ 
ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕ ಮುದುಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ ಚೊಕ್ಕಟ ಮಾಡಿದ, 
ಇನ್ನೂ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದ. 

“ ಅಯ್ಯೋ , ಇದೇನು ಮಹಾ ! ಇನ್ನೂ ಇಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟರೂ ತಿನ್ನುತ್ತೀನಿ!” ಅವನೆಂದ. 

ರಾಜನಿಗೆಕೋಪ ಬಂದಿತು . ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟ . ಹನ್ನೆರಡು ಪೀಪಾಯಿ ತುಂಬ 
ಸಾರಾಯಿಯನ್ನೂ , ಹನ್ನೆರಡು ಪೀಪಾಯಿ ತುಂಬ ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸವನ್ನೂ ತರಿಸಿದ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ 
ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಕುಡಿಯಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ. 

“ಕುಡಿಯದೆ ಹೋದರೆ, ನನ್ನ ಕತ್ತಿ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ತುಂಡರಿಸುತ್ತೆ ! ” 

ಚುರುಕುಕಿವಿ ಮುದುಕ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟ . ವಿಷಯವನ್ನು ಪೆದ್ದನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ. ಅತಿ 
ಬಾಯಾರಿಕೆಯ ಮುದುಕ ಹೇಳಿದ: 

“ ಆಗಲಿ , ಗೆಳೆಯ , ದುಃಖಪಡಬೇಡ. ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ. ಅವರು 
ಕೊಡೋದು ಇನ್ನೂ ಕಮ್ಮಿಯೇ ಆಗುತ್ತೆ . ” 
ಹನ್ನೆರಡು ಪೀಪಾಯಿ ತುಂಬ ಸಾರಾಯಿ , ಹನ್ನೆರಡು ಪೀಪಾಯಿ ತುಂಬ ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸ 
ತಂದಿರಿಸಲಾಯಿತು. ತಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ತಡ ಅತಿಬಾಯಾರಿಕೆಯ ಮುದುಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊನೆಯ 
ಹನಿಯವರೆಗೂ ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸಿ ಹೇಳಿದ: 

“ ರಾಜರ ಆತಿಥ್ಯ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಅಲ್ಪ ! ನಾನು ಇನ್ನೂ ಇಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟರೂ ಕುಡೀತೀನಿ.” 

ರಾಜ ನೋಡುತ್ತಾನೆ - ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ವಿಫಲ . ಮತ್ತೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ: 
“ ಈ ಪದನನ್ನು ಈ ಜಗತ್ತಿನಿಂದಲೇ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಬೇಕು ! ” 
ಸೇವಕನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: 

“ಹೋಗಿ ಹೇಳು, ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನ ಅವನು ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಆವಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು , 
ಅಂತ .” 

ಆಮೇಲೆ ಎರಕ ಹೊಯ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸ್ನಾನಗೃಹವನ್ನು ಕೆಂಪಗಾಗುವವರೆಗೂ ಕಾಯಿಸು 
ವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಅದರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ? 

ಪೆದ್ದನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಂತೆ ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು . ಅವನು ಸ್ನಾನಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಅವನಿಗೂ 
ಮುಂದೆ ಹಿಮಶೈತ್ಯದ ಮುದುಕ ಹುಲ್ಲಿನ ಕಂತೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಡೆದ. ಅವರು ಸ್ನಾನಗೃಹದ 
ಒಳ ಹೋದರು. ಅದು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಕೆಂಪಗೆ ಕಾದಿದೆ. ಧಗೆಯಿಂದ ಉಸಿರಾಡಲೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. 
ಹಿಮಶೈತ್ಯದ ಮುದುಕ ಹುಲ್ಲಿನ ಕಂತೆಗಳನ್ನು ಹರಡಿದ. ತಕ್ಷಣವೇ ಎಷ್ಟು ತಂಪಾಯಿತೆಂದರೆ 
ಪೆದ್ದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅವನು ಒಲೆಗೂಡಿನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿ ಮೈ 
ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕುಳಿತ. 

ರಾಜನು ಸೇವಕನಿಗೆ ಸ್ನಾನಗೃಹದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವಂತೆ ಹೇಳಿದ . ಅವನು ಅಂದು 
ಕೊಂಡಿದ್ದ, ಅದರೊಳಗೆ ಪೆದ್ದನ ಶರೀರದ ಬೂದಿಯಷ್ಟೆ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ, ಅಂತ. ಆದರೆ ಪೆದ್ದ 
ಒಲೆಗೂಡಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮೈ ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ! 

“ ರಾಜನ ಸ್ನಾನಗೃಹ ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟುದಾಗಿದೆ ! ಎಷ್ಟು ತಣ್ಣಗಿದೆ, ಇಡೀ ಚಳಿಗಾಲ ಇದನ್ನು 
ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸಲೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ! ” 

ರಾಜ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದ. ಈ ಜೀತದಾಳನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಲು ಇನ್ನೇನು ಮಾಡ 
ಬಹುದು ? 
ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ , ಮಾಡಿದ. ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳಿದ : 

“ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ರಾಜ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಯುದ್ದದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ 
ಹೆಚ್ಚಿನ ಶೌರ್ಯ ತೋರಿದ ವೀರನಿಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ” 
ಅನೇಕ ವೀರರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಅಣಿಯಾದರು. ಪೆದ್ದನ ಅಣ್ಣಂದಿರೂ ಕುದುರೆ 
ಹತ್ತಿ ಹೊರಟರು. ಆದರೆ ಪೆದ್ದನ ಬಳಿ ಕುದುರೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ರಾಜನ ಅಶ್ವಪಾಲನನ್ನು ಒಂದು 
ಕುದುರೆ ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿದ. ಅವನು ಪದನಿಗೆ ಒಂದು ಮುದಿ ಗೊಡ್ಡು ಕುದುರೆ ಕೊಟ್ಟ. ಅದು 
ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು . ಎಲ್ಲ ವೀರರೂ ಆಗಲೇ ಇವನನ್ನು ದಾಟಿ 
ಹೋದರು . ಇವನಿನ್ನೂ ದೇಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಸ್ಥಳ ತಲುಪೇ ಇಲ್ಲ . 

ಆಗ ಕಾಡಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕ ಬಂದ - ಪೆದ್ದನಿಗೆ ಹಡಗು ಪಡೆಯಲು 
ನೆರವಾಗಿದ್ದ ಮುದುಕ. 

“ ದುಃಖಿಸಬೇಡ, ಮಗು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದ ಮುದುಕ . “ನೀನು 
ಅಕೋ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಲ್ಲ ಆ ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗು, ಬಲಗಡೆ ನಿನಗೆ ಕೊಂಬೆಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ 
ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಲಿಂಡನ್ ಮರ ಕಂಡುಬರುತ್ತೆ . ನೀನು ಅದರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿಹೇಳು : 
ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಇಬ್ಬಾಗವಾಗು !? ಲಿಂಡನ್ ಮರ ಇಬ್ಬಾಗವಾಗಿ ಒಡೆಯುತ್ತೆ . 
ಅದರೊಳಗಿಂದ ಸಜ್ಜು ಹಾಕಿದ ಒಂದು ಕುದುರೆ ಹೊರ ಬರುತ್ತೆ . ಆ ಕುದುರೆಯ ಸಜ್ಜಿಗೆ ಒಂದು 
ಚೀಲವನ್ನು ಲಗತ್ತಿಸಿರಲಾಗುತ್ತೆ . ನೀನು ಚೀಲದಿಂದ ಹೊರ ಬಾ ಅಂದರೆ ಸಾಕು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ 
ಸಿಗುತ್ತೆ . ಆಗ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನೀನೇ ನೋಡುವಿಯಂತೆ. ಸರಿ, ಹೋಗಿ ಬಾ ! ” 

ಪೆದ್ದನಿಗೆ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಆ ಚಿಕ್ಕ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ನೆಗೆದ – 
ಆ ಕುದುರೆ ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಷ್ಟೆ ಆಗಿದ್ದಿತು . ತಾನೇ ಕಾಡಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋದ. ಲಿಂಡನ್ 
ಮರವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದ. 

“ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಇಬ್ಬಾಗವಾಗು ! ” 

ಲಿಂಡನ್ ಮರ ಇಬ್ಬಾಗವಾಯಿತು . ಅದರೊಳಗಿಂದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಕುದುರೆ ಹೊರ 
ಬಂದಿತು . ಅದರ ಕತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಬಂಗಾರದ ಕೂದಲಿತ್ತು . ಅದರ ಸಜ್ಜು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ 
ಬೆಳಗುತ್ತಿತ್ತು . ಜೀನಿನ ಮೇಲೆ ಯುದ್ದ ಕವಚವಿದ್ದಿತು. ಜೀನಿಗೆ ಒಂದು ಚೀಲವನ್ನೂ ತಗುಲಿ 
ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು . 

ಪೆದ್ದ ಆ ಯುದ್ದ ಕವಚವನ್ನು ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅನಂತರ ಹೇಳಿದ : 
“ಹೇಯ್, ಚೀಲದಿಂದ ಹೊರ ಬಾ ! ” 
ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಭಾರಿ ಸೈನ್ಯದಳ ಹೊರಬಂದಿತು... 

ಪೆದ್ದ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದಳದ ಮುಂದೆ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಧಿಸಲು 
ಹೊರಟ. 
ಬೇಗನೆಯೇ ಅವನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಧಿಸಿದ. ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದಳವನ್ನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಹರಿ 
ಬಿಟ್ಟ . ಅವನ ಸೈನಿಕರು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಖಂಡ ತುಂಡರಿಸಿದರು. ಯುದ್ಧ ಇನ್ನೇನು ಕೊನೆ 
ಗಾಣುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಗಾಯವಾಯಿತು. 

ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಾಜನ ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಯುದ್ಧ ಹೇಗೆ ಜರುಗುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು 
ನೋಡಲು ಬಂದರು . ಈ ವೀರನಿಗೆ ಗಾಯವಾದುದನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜಕುಮಾರಿ ತನ್ನ ಕರವಸ್ತ್ರ 
ವನ್ನೇ ಎರಡು ಭಾಗ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತಾನು ಇರಿಸಿಕೊಂಡು , ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ವೀರನ 
ಕಾಲಿನ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದಳು . 

ಯುದ್ಧ ಮುಗಿಯಿತು . ಪೆದ್ದ ಕಾಡಿಗೆ ಲಿಂಡನ್ ಮರದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದ: 
“ ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಇಬ್ಬಾಗವಾಗು ! ” 

ಲಿಂಡನ್ ಮರ ಇಬ್ಬಾಗವಾಯಿತು. ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ - ಆ ಕುದುರೆ, ಆ ಚೀಲ, ಆ 
ಯುದ್ದ ಕವಚ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ – ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ . ತಾನೇ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಚಿಂದಿ ಅಂಗಿಯನ್ನೂ 
ಹಳೆಯ ಷರಾಯಿಯನ್ನೂ ತೊಟ್ಟ . 

ರಾಜ ಆಗಲೇ ವಿಜಯಗೊಂಡ ವೀರನನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದ . ರಾಜ 
ಕುಮಾರಿಯ ಕರವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಗಾಯಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದ್ದ ವೀರನನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ ದೂತರನ್ನು 
ಮಲೆಮಲೆಗೆ ಅಟ್ಟಿದ. ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಅಂಥವನು ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ರಾಜ ಅಂಥವನಿ 
ಗಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮಧ್ಯೆಯಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಗಳ ಮಧ್ಯೆಯ ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದು 
ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ. ಅವನ ಸೇವಕರು ಬಡ ಜನರ ಮನೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹುಡುಕ ತೊಡಗಿದರು. ತುಂಬ ಕಾಲ 
ಅವರು ಅಂಥ ಯಾರನ್ನೂ ಕಂಡುಹಿಡಿಯದಾದರು . ಕೊನೆಗೆ ರಾಜನ ಇಬ್ಬರು ಸೇವಕರು ಊರಿನ 
ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು . ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೆದ್ದನ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಊಟಕ್ಕೆ 
ಅಣಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಪೆದ್ದನೇ ಅವರಿಗೆ ರೊಟ್ಟಿ ಬೇಯಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಒಂದು ಕಾಲಿಗೆ 
ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಕರವಸ್ತ್ರದ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದಿತು . ರಾಜನ ಸೇವಕರು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನನ್ನು ರಾಜನ 
ಅರಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಯಸಿದರು . 

ಆದರೆ ಅವನು ಕೇಳಿಕೊಂಡ: 

“ಸೋದರರೇ , ನಾನು ಹೇಗೆ ಈ ಅಂದಗೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲಿ ? ಸ್ನಾನ 
ವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಸ್ನಾನಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡಿ. ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನನಗಾಗಿ ಊಟಕ್ಕೆ 
ಕಾಯುತ್ತಿರಿ. ” 

“ ಆಗಲಿ , ಬೇಗ ಮೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಬಾ . ” 

ಹಾಗೆಂದು ಅವರು ಮೇಜಿನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಗಬಗಬನೆ ತಿನ್ನ ತೊಡಗಿದರು . ಹಾಗೆ ತಿನ್ನು 
ವಾಗ ಅವರ ಎರಡು ಕೆನ್ನೆಗಳೂ ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಪೆದ್ದ ಕಾಡಿಗೆ ಓಡಿದ. ಲಿಂಡನ್ 
ಮರದ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದ: 

“ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಲಿಂಡನ್ ಮರ, ಇಬ್ಬಾಗವಾಗು !” 

ಲಿಂಡನ್ ಮರ ಇಬ್ಬಾಗವಾಯಿತು. ಕುದುರೆ ಹೊರ ಬಂದಿತು. ಪೆದ್ದ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾಯಿ 
ಸಿದ. ಎಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಕನಾಗಿ , ಎಷ್ಟು ಸುಂದರನಾಗಿ ಆದನೆಂದರೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡುವುದು ಕಣ್ಣು 
ಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆಕುಳಿತು ರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ ಬಂದ. 

ರಾಜನೂ ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಪರಮಾನಂದಗೊಂಡರು . ಆ ವೀರನನ್ನು ರಾಜಮರ್ಯಾದೆ 
ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು . ತಕ್ಷಣವೇ ಮದುವೆಯ ಸಮಾರಂಭವೂ ಪ್ರಾರಂಭ 
ವಾಯಿತು.