ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಬಳಿ ಸೇರೋ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಂದು ನಾಯಿ ಇತ್ತು . ಅದು 
ತುಂಬ ತುಂಬ ಮುದಿಯಾಗಿತ್ತು . ಮಾಲೀಕ ಅದನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಅಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟ . ಅದು 
ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಲೆದಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ದುಃಖವಾಗಿತ್ತು . 

“ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ನಾನು ನನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದೆ . ಅವನ ಮನೆ ಕಾದೆ. ಈಗ 
ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ. ಅವನು ನನಗೆ ಒಂದು ಚೂರು ರೊಟ್ಟಿ ಕೊಡೋಕೂ ಕೊಸರಾನಲ್ಲ. 
ನನ್ನನ್ನು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಸಿದಾನಲ್ಲ ! ” 

ಹೀಗೆಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡೇ ಅದು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು . ಆಗ ಅದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತೋಳಕಂಡು 
ಬಂದಿತು . ನಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಅದು ಕೇಳಿತು : 

“ ಏನು ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದೀಯ ? ” 

“ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲಿ ? ಯಜಮಾನ ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ ” ಸೇರೋ 
ಹೇಳಿತು . 

“ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ತೀಯ ? ನಿನ್ನ ಯಜಮಾನ ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ 
ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾ ? ” ತೋಳಕೇಳಿತು. 

“ದಯವಿಟ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡು ,ತೋಳರಾಯ ! ನೀನು ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಗೆಳೆಯ ! ” ಸೇರೋ 
ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿತು . “ ನಾನೂ ನಿನಗೆ ಎಂದಾದರೂ ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರ ಮಾಡ್ತೀನಿ.” 
“ಸರಿ , ಹಾಗಾದರೆ, ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು. ನಿನ್ನ ಯಜಮಾನ , 
ಯಜಮಾನಿ ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಫಸಲು ಕಟಾವು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರಷ್ಟೆ . ಯಜಮಾನಿ 
ಆಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಾಳೆ - ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಒಂದು ಪೊದೆ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿಸಿ ಯಜಮಾನನಿಗೆ 
ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಹೋಗ್ತಾಳೆ, ಅಲ್ಲವೇ ? ಆಗ ನೀನು ಆ ಮಗುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರು . 
ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ ಮಗು ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ . ನಾನು ಓಡಿ ಬಂದು ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿ 
ಕೊಂಡು ಹೋಗೋಕೆ ಯತ್ನ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಆಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು. 
ನಾನು ಹೆದರಿದ ಹಾಗೆ ನಟಿಸಿ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗೇನೆ.” 

ಸುಗ್ಗಿ ಕಾಲ ಬಂತು . ಯಜಮಾನ ಯಜಮಾನಿ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಬೆಳೆ ಕುಯಿಲಿಗೆ ಹೋದರು . 
ಯಜಮಾನಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಮಗುವನ್ನು ಒಂದು ಪೊದೆ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿಸಿ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಸಹಾಯ 
ಮಾಡಲು ಹೋದಳು. ಅವರೇನೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹೊತ್ತು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಗ ತೋಳ 
ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದಿತು, ಮಗುವನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೊಲದ ಮಧ್ಯೆ ಓಡಿತು. 
ಸೇರೋ ಅದನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಯಜಮಾನ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ : 
- “ ಹಿಡಿ ಅದನ್ನು , ಸೇರೋ , ಹಿಡಿ !” 

ಸೇರೊ ತೋಳವನ್ನು ಹಿಡಿಯಿತು, ಮಗುವನ್ನು ಅದರಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿತು , ಯಜ 
ಮಾನನ ಮುಂದೆ ತಂದಿರಿಸಿತು . ಯಜಮಾನನಿಗೆ ತುಂಬ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಕೂಡಲೇ ಚೀಲ 
ದಿಂದ ಒಂದು ಚೂರು ಬ್ರೆಡ್ಡು , ಒಂದು ತುಣುಕು ಕೊಬ್ಬಿನಿಂದಕೂಡಿದ ಮಾಂಸ ತೆಗೆದು ನಾಯಿಗೆ 
ಕೊಡುತ್ತ ಹೇಳಿದ: 

“ ತಗೋ , ಸೇರೋ , ತಿನ್ನು ! ನಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಇನಾಮು. ” 

ಸಂಜೆಯಾಯಿತು. ಯಜಮಾನ ಯಜಮಾನಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು . ಸೇರೋನನ್ನೂ 
ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಮನೆ ಒಳ ಹೊಕ್ಕಕೂಡಲೇ ಯಜಮಾನ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿದ : 

“ ಇವತ್ತು ಹಬ್ಬದ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡು , ಹೆಂಗಸೆ ! ಪಾಯಿಸ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿನೆ ಮಾಡು. ತುಂಬ 
ಹಾಲು ತುಪ್ಪ ಹಾಕಲು ಕೈ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಬೇಡ! ” 

ಅಡಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಪಾಯಿಸದ ಘಮಘಮ ಬರುತ್ತಿತ್ತು . ಯಜಮಾನ ಸೇರೋ 
ನನ್ನು ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡ. 

“ ಪಾಯಸ ಬಡಿಸು , ಹೆಂಗಸೆ ! ” ಅವನೆಂದ. “ ಇವತ್ತು ಹಬ್ಬದ ಊಟ ಮಾಡೋಣ. ” 

ಯಜಮಾನಿ ಪಾಯಿಸದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದಳು . ಯಜಮಾನ ಒಂದು 
ಬೋಗುಣಿ ತುಂಬ ಪಾಯಿಸ ಹಾಕಿ ಸೇರೋನ ಮುಂದಿರಿಸಿದ. ಆರಲೆಂದು ಅದರ ಮೇಲೆ 
ಗಾಳಿ ಊದ ತೊಡಗಿದ - ಬಿಸಿಯಾದುದನ್ನೇ ತಿಂದು ಎಲ್ಲಿ ಸೇರೋ ನಾಲಿಗೆ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು 
ಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಂಜಿ . 

“ ಇದೆಲ್ಲ ತೋಳನ ಉಪಾಯದ ಫಲ ” ಎಂದು ಸೇರೋ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತು . “ ನಾನೂ 
ತೋಳನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು.” 

ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ಯಜಮಾನ ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಮಗಳ ಮದುವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು 
ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. 

ಸೇರೋ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. ತೋಳನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಹೇಳಿತು : 

“ ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬಾ . ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮನೆಯ 
ಒಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರ ಮಾಡ್ತೀನಿ.” 

ತೋಳ ಭಾನುವಾರಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾದು , ಕೊನೆಗೆ ಅಂದು ನಾಯಿ ಹೇಳಿದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ 
ಹೋಯಿತು. 

ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಂದೇ ಭಾರಿ ಮದುವೆಯ ಔತಣಕ್ಕೆ ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು . 
ಸೇರೋ ತೋಳನನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿ ಇರಿಸಿತು. ಮೇಜಿನ 
ಮೇಲೆ ಭಕ್ಷ ಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು . ಸೇರೋ ಒಂದು ಬಾಟಲ್ ವೋ , ಒಂದು 
ದೊಡ್ಡ ಮಾಂಸದ ತುಂಡು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತೋಳನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳು 
ತಿದಾಗ ಅತಿಥಿಗಳು ನಾಯಿಗೆ ಹೊಡೆಯಲು ಹೋದರು . ಆದರೆ ಯಜಮಾನ ತಡೆದ . 

“ ಬೇಡಿ, ಸೇರೋನಿಗೆ ಹೊಡೆಯಬೇಡಿ! ” ಅವನೆಂದ. “ ಈ ನಾಯಿ ನನಗೆ ಭಾರಿ ಉಪ 
ಕಾರ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಅದಕ್ಕೆ ಋಣಿಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.” 

ಸೇರೋ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮವಾದ ಮಾಂಸದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು 
ಕೊಂಡು ತೋಳನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿತು. ತೋಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಂದಿತು , ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕುಡಿಯಿತು. ಭಾರಿ 
ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡು ಹೇಳಿತು : 

“ ನಾನೀಗ ಹಾಡುತ್ತೇನೆ! ” 

“ ಅಯ್ಯೋ , ಬೇಡ, ಬೇಡ ! ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಸೇರೋ ಅಂಜಿ 
ಬೇಡಿಕೊಂಡಿತು . “ನೀನು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತೀನಿ ಅನ್ನುವುದಾದರೆ ನಿನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು 
ವೋದ್ಯ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.” 
ತೋಳ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೋದ್ಯ ಕುಡಿದು ಹೇಳಿತು : 
“ಉಹೂಂ ನನಗೆ ಸುಮ್ಮನಿರೋಕಾಗೋಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ ನಾನು ಹಾಡಲೇ ಬೇಕು ! ” 
ಹಾಗೆಂದು ತೋಳ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅರುಚ ತೊಡಗಿತು . 

ಅತಿಥಿಗಳು ಹೆದರಿ ನೆಗೆದು ನಿಂತರು , ಅತ್ಯ - ಇತ್ಯ ಓಡಿದರು . ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ - 
ಅಲ್ಲಿ ತೋಳ ಇದೆ ! ಕೆಲವರು ಅಂಜಿ ಓಡಿದರು . ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತೋಳನನ್ನು ಹೊಡೆಯ ಬಯ 
ಸಿದರು . ಆಗ ಸೇರೊ ತೋಳನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಸೋಗು 
ಹಾಕಿತು . 

“ತೋಳನಿಗೆ ಹೊಡೆಯಬೇಡಿ ! ನಾಯಿಗೂ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದೀತು ! ” ಯಜಮಾನ 
ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ. “ನೀವೇನೂ ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ ! ನಾಯಿಯೇ ಈ ತೋಳನಿಗೆ ತಕ್ಕ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತೆ ! ” 

ಸೇರೊ ತೋಳನನ್ನು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯು ಹೇಳಿತು : 

“ ಒಮ್ಮೆ ನೀನು ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾಡಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾಡಿ 
ದೇನೆ.” 

ಎರಡೂ ಪರಸ್ಪರರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಬೇರೆಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದವು.