ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಇದ್ದ. ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಬೆಕ್ಕು ಇತ್ತು . ಅದು ಎಷ್ಟು 
ಮುದಿಯಾಗಿತ್ತು ಅಂದರೆ ಇಲಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೂ ಅದರ ಕೈಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಯಜ 
ಮಾನ ಹೀಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ : “ ಈ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನಗೇನು ಪ್ರಯೋಜನ ? 
ಕಾಡಿಗೆ ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡ್ತೀನಿ.” ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ. 

ಬೆಕ್ಕು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಅಳುತ್ತೆ . ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನರಿಯಕ್ಕ ಆ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿ 
ಬಂದಿತು. 
“ ಯಾರು ನೀನು ? ” ಅದು ಕೇಳುತ್ತೆ . 
ಬೆಕ್ಕು ಕೂದಲು ಕೆದರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳುತ್ತೆ : 
“ ಫುಫು! ನಾನು ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯ ! ” 

ಇಂತಹ ಮುಖ್ಯ ಮಹಾಶಯನ ಪರಿಚಯ ಪಡೆದು ನರಿಗೆ ಸಂತೋಷವೇ ಆಯಿತು. 
ಅದು ಆ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಹೇಳಿತು : 

“ ನನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗು . ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಡಿಗೆ 
ಮಾಡಿ ಹಾಕ್ತಿನಿ.” 

“ ಆಗಲಿ ” ಬೆಕ್ಕು ಹೇಳುತ್ತೆ . “ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಿನಿ.” 
ಹೀಗೆ ಅವು ಪರಸ್ಪರ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ನರಿಯ ಗುಡಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡಲು ಹೋದವು. 
ನರಿ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಆಹಾರ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು . ಒಂದು ಸಾರಿ ಕೋಳಿ ತಂದು 
ಕೊಟ್ಟಿತು, ಇನ್ನೊಂದು ಸಾರಿ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕಾಡಿನ ಮೃಗದ ಮಾಂಸ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತು. 
ತನಗೇ ತಿನ್ನಲು ಇರಲಿ ಬಿಡಲಿ , ಬೆಕ್ಕಿಗಂತೂ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು . 

ಒಂದು ಸಾರಿ ಶೀಘ್ರು ಓಟದ ಮೊಲ ಈ ನರಿಯನ್ನು ಸಂಧಿಸಿ ಹೇಳಿತು : 
“ ನರಿಯಕ್ಕ , ನಾನು ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ವಿವಾಹ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಲು ಬದ್ದೀನಿ! ” 
“ ಬೇಡ, ಬೇಡ. ಬರಬೇಡ ! ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯ ಇದಾನೆ. 
ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಿಗಿದು ಹಾಕ್ತಾನೆ. ” 

ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಕ್ಕು ಬಿಲದಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಿತು . ಕೂದಲು ಕೆದರಿಸಿಕೊಂಡು 
ಶರೀರವನ್ನು ಕಮಾನಿನಂತೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಪೂತ್ಕರಿಸಿತು : “ಫುಫು! ” 

ಮೊಲಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಣ ಹೋದಷ್ಟು ಭಯವಾಯಿತು. ಓಟ ಕಿತ್ತಿತು. ಅದು ತೋಳಕ್ಕೆ , ಕರಡಿಗೆ, 
ಕಾಡುಹಂದಿಗೆ ತಾನು ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯ ಎಂಬ ಯಾವುದೊ ಭಯಂಕರ ಕಾಡುಮೃಗ 
ವನ್ನು ಕಂಡುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿತು . 
- ಅವು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಈ ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯನನ್ನು ಸಂಧಿಸಬೇಕು ಅಂತ 
ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು. ಅದನ್ನು ನರಿಯೊಂದಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡವು. 

ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಏನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದು ಅಂತ ಸಮಾಲೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದವು. 
ತೋಳ ಹೇಳಿತು : 
“ ನಾನು ಮಾಂಸ ತರೀನಿ. ಅದರಿಂದ ಚೆನ್ನಾದ ಸಾರು ಮಾಡಬಹುದು . ” 
ಕಾಡುಹಂದಿ ಹೇಳಿತು : 
“ ನಾನು ಹೋಗಿ ಬೀಟ್ ಗೆಡ್ಡೆ ಹಾಗೂ ಆಲೂಗೆಡ್ಡೆ ತರೀನಿ.” 
ಕರಡಿ ಹೇಳಿತು : 
“ ನಾನು ಜೇನುತುಪ್ಪ ತರೀನಿ. ಊಟಕ್ಕೆ ರುಚಿಯಾಗಿರುತ್ತೆ . ” 
ಮೊಲ ಓಡಿ ಹೋಗಿಕೋಸು ತಂದಿತು . 

ಅವು ಊಟ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿದವು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದವು. ಈಗ ಯಾರು 
ಹೋಗಿ ನರಿಯನ್ನೂ ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯನನ್ನೂ ಕರೆತರುವುದು ಎಂಬ ಬಗೆಗೆ ಚರ್ಚೆ 
ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. 

ಕರಡಿ ಹೇಳಿತು : 
“ ನಾನು ದಪ್ಪ , ಬೇಗ ಓಡಲಾರೆ . ನನಗೆ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುತ್ತೆ . ” 
ಕಾಡುಹಂದಿ ಹೇಳಿತು : 
“ ನಾನು ಒಡೊಡು. ಬೇಗ ಹೋಗಲಾರೆ.” 
ತೋಳ ಹೇಳಿತು : 
“ ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ . ಕಿವಿಯೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.” 
ಹಾಗಾಗಿ ಮೊಲವೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತು . 

ಮೋಲ ನರಿಯ ಬಿಲದ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಯಿತು . ಕಿಟಕಿಯನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ತಟ್ಟಿತು: 
“ ಟಪ್ ಟಪ್ ಟಪ್ ! ” 

ನರಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿತು - ಮೊಲ ಬಂದಿತ್ತು , ಹಿಂಗಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿತ್ತು ! 
“ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ? ” ಅದು ಕೇಳಿತು . 

“ತೋಳ, ಕರಡಿ, ಕಾಡುಹಂದಿ ಹಾಗೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು - ನಿನ್ನನ್ನೂ ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾ 
ಶಯನನ್ನೂ - ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ” 

ಹೇಳಿತು , ಓಡಿತು . ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಕರಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಕೇಳಿತು : “ ಅವರು 
ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಚಮಚಗಳನ್ನು ತರಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳೋದನ್ನು ಮರೀಲಿಲ್ಲ. 
ತಾನೇ ? ” 

“ಅಯ್ಯೋ , ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟೆ ! ” ಮೊಲ ಹೇಳಿತು. ಮತ್ತೆ ನರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿತು . 
ಓಡಿ ಬಂದು ಕಿಟಕಿ ತಟ್ಟಿತು. 
“ ಚಮಚಗಳನ್ನು ತರುವುದನ್ನು ಮರೀಬೇಡಿ! ” ಹೇಳಿತು . 
ನರಿ ಉತ್ತರಿಸಿತು : 
“ ಆಗಲಿ, ಆಗಲಿ, ಮರೆಯೊಲ್ಲ!” 

ನರಿಯಕ್ಕ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಅಣಿಯಾಯಿತು. ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯನ ಕೈ 
ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯ ಮತ್ತೆ ಕೂದಲು ಕೆದರಿಸಿಕೊಂಡು, 
ಫತ್ಕರಿಸುತ್ತೆ : “ ಫು- ಪು- ಫು ! ” ಅದರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎರಡು ಹಸಿರು ಬೆಂಕಿ ಉಂಡೆಗಳಂತೆ ಉರಿಯು 
ಇವೆ. 

ತೋಳಕ್ಕೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಪೊದೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಿತುಕೊಂಡಿತು . ಕಾಡುಹಂದಿ ಮೇಜಿನ 
ಕೆಳಗೆ ಮರೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು . ಕರಡಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಯಾವುದೋ ಮರದ ಮೇಲಕ್ಕೆ 
ಹತ್ತಿ ಹೋಯಿತು. ಮೊಲ ಬಿಲದೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿತು . 
- ಬೆಕ್ಕು ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಮಾಂಸದ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಮೂಸಿಅದರ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿಹೋಯಿತು. 
“ಮಿಯಾವ್ -ಮಿಯಾವ್ - ಮಿಯಾವ್ ! ” ಅಂತ ಕೂಗುತ್ತ ಗಬಗಬನೆ ತಿನ್ನ ತೊಡಗಿತು . 
“ಮಿಯಾವ್ -ಮಿಯಾವ್ ” ಅಂದದ್ದು ಆ ಮೃಗಗಳಿಗೆ ಬೆಕ್ಕು ಸಾಲದು- ಸಾಲದು ” ಅನ್ನು 
ದೆಯೇನೋ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು . 

“ ಎಂಥ ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕ ಇದು. ಎಷ್ಟಿದರೂ ಸಾಲದು ಅನ್ನುತ್ತದಲ್ಲ ! ” ಎಂದುಕೊಂಡವು 
ಅವು. 

ಮಾರ್ಜಾಲ ಮಹಾಶಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಂದಿತು , ಕುಡಿಯಿತು, ಮೇಜಿನ ಮೇಲೇ ಮಲಗಿ 
ನಿದ್ರೆಮಾಡಿತು . 

ಕಾಡುಹಂದಿ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಿತಷ್ಟೆ . ಅದರ ಬಾಲದ ತುದಿಯಷ್ಟೆ ಹೊರಗೆ 
ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು . ಅದು ಇಲಿ ಎಂದು ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು . ಅದರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಯಿತು. ಕಾಡುಹಂದಿ 
ಯನ್ನು ಕಂಡಿತು. ಹೆದರಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಮರ ಹತ್ತಿತು. ಅದೇ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕರಡಿಯ 
ಕುಳಿತಿತ್ತು . 

ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಹೋರಾಡಲು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕರಡಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು . 
ಅದು ಇನ್ನೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ ಹೋಯಿತು. ಅದರ ಭಾರಕ್ಕೆ ಕೊಂಬೆಗಳು ಮುರಿದವು. ಕರಡಿ 
ದೊಪ್ಪೆಂದು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು. 

ಅದೂ ನೇರವಾಗಿ ತೋಳ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪೊದೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿದ್ದಿತು . ತೋಳ 
ಅಂದುಕೊಂಡಿತು - ಬೆಕ್ಕು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲೇ ಬೀಳಲು ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡು 
ಅದು ಓಟ ಕಿತ್ತಿತು ! ಅವು ಹೀಗೆ ಓಡಿದವು – ತೋಳ, ತೋಳದ ಹಿಂದೆ ಕರಡಿ, ಕರಡಿಯ ಹಿಂದೆ 
ಮೊಲ. 

ಬೆಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. ಮಾಂಸ , ಜೇನು, ರುಚಿರುಚಿಯಾದ 
ಭಕ್ಷಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂದಿತು . ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಂದು, ಕುಡಿದು , ಬೆಕ್ಕೂ ನರಿಯ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ 
ಹೋದವು. 

ತೋಳ, ಕರಡಿ , ಕಾಡುಹಂದಿ ಹಾಗೂ ಮೊಲ ಮತ್ತೆ ಜೊತೆಗೂಡಿದವು. ಹೇಳುತ್ತವೆ: 
“ಎಂಥ ಪ್ರಾಣಿ ಇದು ! ನೋಡೋಕೆ ಎಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಾಲ್ವರನ್ನೂ ತಿಂದು ಹಾಕು 
ವುದರಲ್ಲಿತಲ್ಲ ! ”