ತುಂಬ ತುಂಬ ಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿಂಹ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು , 
ಅದು ಭಾರಿಯಾಗಿತ್ತು , ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು . ಅದು ಒಮ್ಮೆ ಗರ್ಜಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿ 
ಗಳೆಲ್ಲ ಒಣಗಿದ ಆಸ್ಪೆನ್ ಮರದ ಎಲೆಗಳಂತೆ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ತರತರ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು 
ಬೇಟೆಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೊರಟಾಗಲೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಂದು, ಸಿಗಿದು , 
ಚೂರುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು . ಕಾಡುಹಂದಿಗಳ ಗುಂಪು ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಅಷ್ಟೆ , ಎಲ್ಲವು 
ಗಳನ್ನೂ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಿ ಕೊಂದು ಎಸೆಯುತ್ತಿತ್ತು . ತನಗೆ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ಒಂದು 
ಕಾಡುಹಂದಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು . 
- ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಸತತವಾಗಿ ಜೀವ ಭಯದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ 
ಯನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವು 
ಮುಂದೇನು ಮಾಡುವುದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಒಂದು ದಿನ ಸಭೆ ಸೇರಿದವು. 

ಕರಡಿಯೇ ಮೊದಲು ನಿಂತು ಮಾತನಾಡಿದುದು. 

“ ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಮಿತ್ರರೇ ! ” ಎಂದದು ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. “ ಸಿಂಹ ಪ್ರತಿದಿನವೂ 
ನಮ್ಮನ್ನು ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವು ದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು 
ಕೊಂದುದೂ ಉಂಟು. ಆದರೆ ಅದು ತಿನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಒಂದನ್ನಷ್ಟೆ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 
ಎರಡನ್ನು . ಆದ್ದರಿಂದ ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತವೆ ಎಂದಾಯಿತು. 
ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಿನ್ನಲು ಹೊಸ ಪ್ರಾಣಿಯೇ ಬೇಕು. ನಿನ್ನೆ ಕೊಂದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನೂ 
ಅದು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಒಂದು ಸಲಹೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಾವು ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ 
ಹೋಗಬೇಕು, ಮಾತನಾಡಬೇಕು , ವಾದಿಸಬೇಕು . ಅದು ತನ್ನ ಈ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳು 
ವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ” 

“ ಓಹೋ , ಹೇಳೋದೇನೋ ಸುಲಭ , ಆದರೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡು , ನೋಡೋಣ!” 
ಅಂತ ತೋಳ ಪ್ರತಿಹೇಳಿತು . “ಸಿಂಹ ಎಲ್ಲಾದರೂ ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಯೇ ? ಅಷ್ಟೇ 
ಅಲ್ಲ ನಾವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಅದು ಅದನ್ನೂ ಕೊಂದು ಹಾಕುತ್ತದಷ್ಟೆ .” 

“ ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ ! ” ಅಂತ ಕರಡಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ವಾದವನ್ನೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿತು. ಆದರೆ ಈಗಿನ 
ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂದರೆ, ಯಾರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದು , ಅಂತ. ” 

“ನೀನೇ ಯಾಕೆ ಹೋಗಬಾರದು ? ” ತೋಳ ಹೇಳಿತು . “ನೀನೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಭಾರಿ 
ಗಾತ್ರದವ. ತುಂಬ ಬಲಶಾಲಿಯೂ ಹೌದು.” 

“ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೇನಂತೆ ! ಸಿಂಹದ ಉಗುರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸಿಗಿದು ಹಾಕದೆ ಬಿಟ್ಟಾ 
ವೆಯೇ ? ನೀನೇ ಹೋಗೋದು ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮ , ತೋಳರಾಯ , ನೀನು ನನಗಿಂತ ಜೋರಾಗಿ 
ಓಡಬಲ್ಲೆ.” 

“ ಅದೇನೂ ನನ್ನನ್ನು ಸಿಂಹದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸೋಲ್ಲ” ಎಂದಿತು ತೋಳ, “ಸಿಂಹವನ್ನು ಮಾರಿಸಿ 
ಓಡೋಕಾಗುತ್ತೆಯೇ ನನ್ನ ಕೈಲಿ ? ನೀನು ಹೇಳೋದು ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ 
ಉಪಾಯ ಹುಡುಕಬೇಕು.” 

ಜಿಂಕೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಹೇಳಿತು : 

“ಮಹಾಶಯರೇ ! ನನಗನಿಸುತ್ತೆ , ನಾವು ಏನೇ ಮಾಡಲಿ , ಬಿಡಲಿ , ಸಿಂಹವನ್ನಂತೂ ಕೆಣಕ 
ಬಾರದು . ನಾವು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ತುಂಬ ನಮ್ರತೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಕು.” 

“ಓಹೋಹೋ , ತುಂಬ ಜಾಣ ಮಾತು ಹೇಳಿದೆ, ಅಲ್ಲವೇ ? ನೀನು ಅಷ್ಟು ಬುದ್ದಿವಂತ 
ನಾದರೆ ನೀನೇ ಯಾಕೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಬಾರದು ? ” ಅದರ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದರು . 

“ಓಹ್ , ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ . ಅದು ನನ್ನ ಕೈಲಾಗದು. ಸಿಂಹ ನಮ್ಮ ತರಹ ಅಲ್ಲ , ಅದರ ಜೊತೆಗೆ 
ಮಾತನಾಡೋದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ, ಅಂತಷ್ಟೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು . ” 

“ ನಿಜ , ಆದರೆ ಅದರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗೋರು ಯಾರು ? ” 

“ ನರಿಯನ್ನೇಕೆ ಕಳುಹಿಸಬಾರದು ? ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ತಂತ್ರಗಾರ ಪ್ರಾಣಿ. ಅದು ಸಿಂಹದ 
ಜೊತೆ ನಯವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮಾತು ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು. ” 
“ ಅದೀಗ ಸರಿಯಾದ ವಿಚಾರ ! ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ 
ವಿದ್ದರೆ ಅದು ನರಿಯಷ್ಟೆ !” 

ಅವು ನರಿಯನ್ನು ಕರೆದವು. ಕರಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿತು : 
“ ನರಿಯಕ್ಕ , ನೀನು ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಅಂತ ನಾವು ತೀರ್ಮಾನಿ 
ಸಿದೀವಿ. ನಿನಗೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ ಸಿಂಹ ಹ್ಯಾಗೆ ದಿನದಿನವೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಾಣಿ 
ಗಳನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ! ” 

“ ಅದು ಸರಿ. ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ , ನೀವು ಯಾರೂ ಹೋಗದಿರುವಾಗ ನಾನು ಹೋಗ 
ಬೇಕು, ಅಂತಲೇ ? ಚೀಟಿ ಎತ್ತೋಣ. ಯಾರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅವರು ಹೋಗಲಿ . ” 

“ಉಹೂಂ, ನರಿಯಕ್ಕ , ಅದಾಗೊಲ್ಲ” ಕರಡಿ ಹೇಳಿತು . “ ತುಂಬ ಹೆದರುಪುಕ್ಕಲನಿಗೆ, 
ಅಥವಾ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದೇ ತಿಳಿಯದ ಪೆದ್ದನಿಗೆ ಚೀಟಿ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು 
ಮಾಡೋದು? ಸಿಂಹ ನಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಬಿಟ್ಟು 
ಹೆಚ್ಚು ಕೋಪ ತಾಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟರೆ! ಆದ್ದರಿಂದ ಅದೆಲ್ಲ ಆಗೊಲ್ಲ. ನಾವು ತೀರ್ಮಾನ 
ಮಾಡಿದೀವಿ. ನೀನೇ ಹೋಗಬೇಕು, ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕ್ತಿವಿ, ಅಷ್ಟೆ ! ” 

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನರಿಗೆ ತುಂಬ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರೂ ಅಪಾಯ , 
ಹೋಗದೆ ಇದ್ದರೂ ಅಪಾಯ ! ತುಂಬ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಅದು ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳಿತು : 

“ಸರಿ, ಹಾಗಾದರೆ, ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು ಅನ್ನೋದಾದರೆ ಹೋಗ್ತಿನಿ! ಅದೇ ನನ್ನ ಹಣೆಯ 
ಬರಹವೇನೋ !.. ” 

ತುಂಬ ಕಾಲ ನರಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿತು - ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೂ ಅದಕ್ಕೆ ಭಯ . 
ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೆ , ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೆ ... ಅದು 
ಉಪಾಯ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ - ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಮೋಸಮಾಡುವುದು ? ಸಾವೆಂದರೆ 
ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಭಯ . 
ಹೋಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಬಾವಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. 

“ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಸಾಯಬೇಕಾಗುತ್ತೆ . ಈ ಬಾವಿಯಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಸಾಯಬಾರದು ? ” 
ಎಂದದು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತು . “ ಆ ಭೀಕರ ಸಿಂಹದ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಮೈ ಕೈ ಹರಿಸಿಕೊಳೊ 
ದಕ್ಕಿಂತ ಇದೇ ವಾಸಿ ! ” 

ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡು ಅದು ಬಾವಿ ಸುತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿತು , ಮಸುನೋಡಿತು , 
ಆಮೇಲೆ ಒಳಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿತು . ಓಹ್ , ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ, ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ನೀರಿನಿಂದ ಅದರ 
ರೀತಿಯದೇ ಮತ್ತೊಂದು ನರಿ ಇದರತ್ವವೇ ನೋಡುತ್ತಿದೆ ! ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ 
ಎಂದು ನರಿಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕೂಡಲೇ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ . ನರಿ ತಲೆ ಆಡಿಸಿತು - ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ 
ನರಿಯ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ತಲೆ ಆಡಿಸಿತು . ನರಿ ನಾಲಿಗೆ ಮುಂಚಾಚಿತು - ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ ನರಿಯ 
ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿತು. 

“ಇದು ನೀರಿನೊಳಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಅಷ್ಟೆ ” ಎಂದು ನರಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು . “ಸರಿ, 
ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಬಹುದು, ಅಂತ . ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಈ ವಿಷಯ 
ಗೊತ್ತಿರಬಾರದಷ್ಟೆ . ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಮೋಸ ಮಾಡಬಹುದು.” 

ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಸಿಂಹದ ಗುಹೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಿತು . ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಆದರೂ ನರಿ 
ಹಿಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗೆಲುವಾಗಿತ್ತು , ಚುರುಕಿನಿಂದ ನಡೆಯಿತು. 

ಬೇಗನೆಯೇ ಸಿಂಹದ ಗರ್ಜನೆಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಬಂದಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಸಿಂಹವೇ ಮುಂದೆ ಕಾಣ 
ಬಂದಿತು . ಎಷ್ಟೇ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡರೂ ಪುಕಪುಕನೆ ಹೆದರುತ ನರಿ ಬಾಗಿ ವಂದಿಸಿ 
ಹೇಳಿತು : 

“ಮಹಾಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿ. ನಾನು 
ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಮೊದಲು ತಿಳಿಸ್ತೀನಿ. ಅದು ಹೀಗಾಯಿತು, ಮಹಾಪ್ರಭು. 
ಇವತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಅಂತ ಈ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿತ್ತು . ಅದಕ್ಕೇ ಅವು 
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಎರಡು ಮೊಲಗಳನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಶುಭಾಶಯ ತಿಳಿಸಲು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟವು. ಆದರೆ 
ನಾವು ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ತರಹದೇ ಒಂದು ಮೃಗ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು 
ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರೋದು ಅಂತ ಕೇಳಿತು . ನಿಮಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಶುಭಾಶಯ 
ಹೇಳಲು ಹೋಗ್ತಿದೀವಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಕೋಪ ಬಂತು. ತಾನೇ ಈ ಕಾಡಿನ 
ರಾಜ , ನೀವಲ್ಲ, ಅಂತ ಅದು ಹೇಳಿತು . ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರೋ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ತನಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿರಬೇಕು, 
ಅಂತ ಹೇಳಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಕೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ , ಬೇಡ, ಬೇಡ. ಇವತ್ತು 
ನಮ್ಮ ಮೃಗರಾಜನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ . ನಮ್ಮನ್ನು ಅದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ಇದೆ. ನಾವು ಹೋಗದೆ 
ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕುತ್ತದಷ್ಟೆ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ. ಅದು ಏನು ಹೇಳಿತು ಅಂತೀರಿ, 
ಮಹಾಪ್ರಭು ! ಅದರ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಆದರೆ ನನಗೇನಂತೆ ? ನಾನು ಅದನ್ನೂ ತಿಂದು ಹಾಕ್ತಿನಿ, 
ಅಷ್ಟೆ ! ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡು ಅಂತ ಅದರ ಮನವೊಲಿಸೋಕೆ ನನಗೆ ಅರ್ಧ ದಿನವೇ ಬೇಕಾ 
ಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಮೊಲಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನಷ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿತು. ” 

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಿಂಹದಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತು . ಅದಕ್ಕೆ ಹಸಿವೇ ಮರೆಯಿತು. 

“ ಎಲ್ಲಿದೆ ಆ ನೀಚ ಮೃಗ ? ” ಅದು ಗರ್ಜಿಸಿತು . 
“ ಇಲ್ಲೇ , ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ , ಕಲ್ಲಿನ ಅರಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ . ” 

ಸಿಂಹ ಕೆರಳಿ ಕುಪ್ಪಳಿಸಿತು . ಅದು ಮಾಡಿದ ಗರ್ಜನೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು – ಕಾಡಿನ 
ಮತ್ತೊಂದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಂಹ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಿತೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ. 

ನರಿ ಹೇಳಿತು : 
“ನಿಮಗೆ ಅದು ಗರ್ಜಿಸಿದುದು ಕೇಳಿಸಿತೇ , ಮಹಾಪ್ರಭು ? ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದೆ. ” 
ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೋಪ ಬಂತು . 

“ ಎಲ್ಲಿದೆ ಅದು ? ಅದನ್ನು ಹರಿದು ತುಂಡುತುಂಡು ಮಾಡ್ತೀನಿ! ” ಎಂದದು ಗರ್ಜಿಸಿತು. 
“ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಣಕೋದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಅದಕ್ಕೆ ! ಈ ಕಾಡು ನನ್ನದು. ಬಾ , ಅದರ ಬಳಿಗೆ 
ಹೋಗೋಣ.” 

ನರಿ ಸಿಂಹವನ್ನು ಬಾವಿಯ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. 

ಅದು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಸಿಂಹ ತನ್ನ ಶತ್ರು ಎಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸು 
ವಂತೆ ನರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿತು . 

ನರಿ ಬಾವಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿತು : 

“ ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಅರಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದೆ ಮಹಾಪ್ರಭು ! ನಾನು ಮಾತ್ರ 
ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರ ಬರೋಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ತಿಂದು ಹಾಕಿ ಬಿಡಬಹುದು ಅಂತ ಹೆದರಿಕೆ 
ನನಗೆ, ನೀವು ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕಾಣುತ್ತೆ .” 
- ಸಿಂಹ ಬಾವಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿ ನೋಡಿತು . ಅದಕ್ಕೆ ಕಂಡದ್ದೇನು ? - ಮತ್ತೊಂದು 
ಸಿಂಹ ಇದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದೆ! ಇದು ತನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕಟಕಟನೆ ಕಡಿಯಿತು. ಅದೂ 
ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿತು. ಆಗ ಈ ಮೃಗರಾಜ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ ಬಾವಿಯೊಳಕ್ಕೆ ನೆಗೆಯಿತು. 
ನೀರು ಸಿಡಿದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಬಂದಿತು . ಸಿಂಹ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು ! ಬಾವಿ ತುಂಬ ಅಗಲವಾಗಿತ್ತು . 
ಅದರ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು ತುಂಬ ನಯವಾಗಿದ್ದವು. ಸಿಂಹ ಹತ್ತಿ ಹೊರಬರದಾಯಿತು. ಅದು 
ಅಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿತು. 

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡ ನರಿ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಲು ಓಡಿತು . ಅವುಗಳ ಬಳಿ 
ಹೋದಾಗ ಅದರ ಮುಖ ಹಿಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು . ಅದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೇ ಅದು ಶುಭ ಸಮಾಚಾರ ತರು 
ತಿದ್ದಿತೆಂದು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅರಿತವು. 

“ ಏನು ಮೃಗರಾಜನನ್ನು ಕಂಡೆಯಾ, ಇಲ್ಲವೇ ? ” ಅವು ಕೇಳಿದವು. 
“ಕಂಡೆ, ಕಂಡೆ ! ಇನ್ನು ನೀವು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆಯಬಹುದು. ಅದೀಗ ಸತ್ತಿದೆ. 
ಹೇಗೆ ಸಾಯಿತು, ಗೊತ್ತ ? ನಾನದಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿದೆ. ” 

“ಮೋಸ ಮಾಡಿದೆಯ ? ಹೇಗೆ? ” 

ನರಿ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿತು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಆನಂದದಿಂದ ಕುಣಿದಾಡಿದವು. 
ಅವು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟವೆಂಬುದನ್ನು ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗದು, ನನ್ನ ಲೇಖನಿ 
ಬರೆಯಲಾಗದು ! 


ಹಂಸ, ಮುಳ್ಳುನಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ಪೈಕ್ ಮಾನು 


ಹಂಸ ನದಿಯ ತೀರದ ಬಳಿ ಈಜುತ್ತಿತ್ತು . ಕತ್ತು ಬಾಗಿಸಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ನೋಡಿತು . ನೀರಿ 
ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೈಕ್ ಮಿಾನು ಈಜಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು . ಅದು ಹಂಸವನ್ನು ಕೇಳಿತು : 

“ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ನದಿಯ ನೀರು ಗಡ್ಡೆ ಕಟ್ಟಿದಾಗ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹಾರಿ 
ಹೋಗುತ್ತೀಯ ? ” 

“ಅದು ಯಾತಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ? ” 

“ ನಾನೂ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೂಂತ. 
ನೀರ್ಗಲ್ಲಿನ ಕೆಳಗೆ ಹಚ್ಚ ಹೊಸ ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದೆ ಎಂಥ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ! ” 

“ ನಾನು ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ವಸಂತದವರೆಗೂ 
ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.” 
- “ ನನ್ನನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು” ಪೈಕ್ ಮಿಾನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿತು . 

“ಓಹೋ , ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ, ಹಾಗೇ ಮಾಡು . ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಾರಿ ಹೋದರೆ ಉಲ್ಲಾಸಕರ 
ವಾಗಿರುತ್ತೆ .” 

ಈ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಮುಳುನಳ್ಳಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು . ಅದು ಹೇಳಿತು : 
“ ನನ್ನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.” 
“ಓಹೋ , ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ, ಬಾ , ಹೋಗೋಣ! ನೀನೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ 
ಪಯಾಣ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಉಲ್ಲಾಸಕರವಾಗುತ್ತೆ . ಶರತ್ಕಾಲದವರೆಗೂ ಕಾಯೋಣ. ಯಾವಾಗ 
ಹಾರಿ ಹೋಗೋದು ಅನ್ನೋದನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ” 
- ಹಂಸ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಭಾವಿಸಿತ್ತು , ಅವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತವಾದರೆ ಹಾರಲೂ ಬಲ್ಲವು 
ಅಂತ . 

ಬೇಸಿಗೆ ಕಳೆಯಿತು. ಶರತ್ಕಾಲ ಬಂದಿತು . ಹಂಸ ಹೇಳಿತು : 

“ ಸರಿ, ಮಿತ್ರರೇ , ಬೆಚ್ಚನ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಸಿದ್ದರಾಗಿ , ನಾಳೆ 
ಭೋಜನದನಂತರ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು. ” 

ಪೈಕ್ ಮಿಾನು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಮುಳುನಳ್ಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿತು . ಮುಳುನಳ್ಳಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ 
ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳಿತು : 

“ ಏನು ತಂಗಮ್ಮ , ಪ್ರಯಾಣ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಜೀವಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? 
ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೆ ? ಪ್ರಯಾಣದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಸಾಲುವಂತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬುತ್ತಿ 
ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ.” 

“ ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋದು? ” ಪೈಕ್ ಮಿಾನು ಕೇಳಿತು. 

“ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಂಸವನ್ನೂ 
ಕರೆಯೋಣ. ಮೂವರೂ ಸೇರಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ. ” 

ಮುಳುನಳ್ಳಿಯ ಪೈಕ್ ಮಾನೂ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿದವು. ಅದಕ್ಕೆ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ 
ಎಳೆಪಟ್ಟಿ ಜೋಡಿಸಿದವು. ಹಂಸ ಬರುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾದವು. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಹಂಸ ಬಂದಿತು . 
ಹೇಳಿತು : 

“ ಏನು ಸಿದ್ದವಾಗಿದ್ದೀರ ? ನಾನಾಗಲೇ ಹಾರಿ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ” 

“ ಸಿದ್ದವಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಸಿದ್ದವಾಗಿದ್ದೇವೆ ! ಆದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಎಳೆದು 
ಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡು . ಮೂವರೂ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ. ಮಾರ್ಗ 
ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.” 

“ ಆಗಲಿ, ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ .” 

ಮುಳುನಳ್ಳಿಯು ಬಂಡಿಯ ಒಂದು ಎಳೆಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಂಸದ ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿತು. 
ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ತನ್ನ ಚಿಮುಟಾಂಗದಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು . ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಪೈಕ್ 
ಮಾನು ತನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು . 

“ ಸರಿ , ಬನ್ನಿ , ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗೋಣ!” 
ಮುಳುನಳ್ಳಿ ತನಗೆ ಸಹಜವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು. ಪೈಕ್ ಮಾನು 
ತನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನೀರಿನ ಕಡೆಗೆ ಬಾಣದಂತೆ ಹೋಯಿತು. ಹಂಸವಾದರೋ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು 
ಕೊಂಡು ಆಕಾಶಕ್ಕೇರಿತು. ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಎಳೆದುದರಿಂದ ಮೂರು ಎಳೆಪಟ್ಟಿ 
ಗಳೂ ಹರಿದು ಹೋದವು. ಬಂಡಿ ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು . ಈ ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ 
ಯಾರದು ತಪ್ಪು , ಯಾರದು ಸರಿ, ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವ ಗೊಡ 
ವೆಗೂ ಯಾರೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡ ಕಪ್ಪೆಗಳಷ್ಟೆ ನಕ್ಕವೂ , ನಕ್ಕವೂ ! ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ 
ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ಈ ಮುಳುನಳ್ಳಿಯ ಪೈಕ್ ಮಾನೂ ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಈ ವ್ಯವಹಾರ 
ವನ್ನು ಯಾಕೆ ಕೈಕೊಂಡವೋ ?