ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ, ಒಬ್ಬ ಮುದುಕಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು 
ಆಗಲೇ ಮುಪ್ಪಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಅವರನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬ 
ದುಃಖಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತ್ತು . “ ಯಾರು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ? ಯಾರು 
ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವವರು ? ” ಎಂದು ಅವರು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದರು . 

ಒಂದು ದಿನ ಮುದುಕಿ ಮುದುಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು : 

“ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮುದುಕಪ್ಪ , ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಂಡು ಬಾ . ಅದರಿಂದ 
ನನಗೆ ಒಂದು ತೊಟ್ಟಿಲು ಮಾಡಿಕೊಡು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಮರದ ತುಂಡನ್ನಿರಿಸಿ ಅದನ್ನೇ 
ಮಗುವೆಂದು ತೂಗುತ್ತೇನೆ. ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಮಾಧಾನವಾಗುತ್ತೆ .” 

ಮುದುಕನಿಗೆ ಮೊದಲು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುದುಕಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ 
ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋದಳು . ಅವಳ ಗೋಳನ್ನು ಕೇಳಲಾರದೆ ಕೊನೆಗೆ ಮುದುಕ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ. 
ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಕಡಿದು ಅದರಿಂದ ಒಂದು ತೊಟ್ಟಿಲು ಮಾಡಿದ. ಮುದುಕಿ ಆ ತೊಟ್ಟಿಲಿ 
ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರದ ತುಂಡನ್ನಿರಿಸಿ ತೂಗುತ್ತಾಳೆ, ಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ: 


“ ಲಾಲಿ , ಲಾಲೀ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ಮಗುವೇ , 
ಹೂರಣದ ಕಡುಬನು ನಿನಗೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಡುವೆ, 
ಮುರಬ್ಬ ಜೆಲ್ಲಿಯ ನಿನಗೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವೆ, 
ಲಾಲಿ , ಲಾಲೀ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ಮಗುವೇ ! ” 
ಮುದುಕಿ ಹೀಗೆ ಹಾಡುತ್ತಾ ತೂಗುತ್ತಾ ಹೋದಳು . ಸಂಜೆಯಾಯಿತು. ಮಲಗುವ ಹೊತ್ತೂ 
ಬಂದಿತ್ತು . 

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದರು . ನೋಡುತ್ತಾರೆ - ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮರದ ತುಂಡಿಗೆ ಬದಲು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ 
ಮಗು ಮಲಗಿದೆ ! ಅವರಿಗೆ ಆದ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಗುವಿಗೆ ತೆಲೇ 
ಸಿಕ್ ಅಂತ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದರು . 

ತೆಲೇಸಿಕ್ ತುಂಬ ಬೇಗ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋದ. ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಬೆಳೆದನೆಂದರೆ ಮುದುಕ 
ಮುದುಕಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 

ಒಂದು ದಿನ ತೆಲೇಸಿಕ್ ಬೆಳೆದ ಹುಡುಗನಾದಾಗ, ಮುದುಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದ: 

“ ಅಪ್ಪ ! ನನಗೊಂದು ಚಿನ್ನದ ದೋಣಿ, ಬೆಳ್ಳಿಯ ಹುಟ್ಟುಗೋಲು ಮಾಡಿಕೊಡು. ಮಿಾನು 
ಹಿಡಿದು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ತಿನ್ನಲು ತಂದು ಕೊಡುತ್ತೀನಿ.” 
- ಮುದುಕ ಚಿನ್ನದ ದೋಣಿಯನ್ನೂ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಹುಟ್ಟುಗೋಲನ್ನೂ ಮಾಡಿದ.ದೋಣಿಯನ್ನು 
ನದಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟ . ತೆಲೇಸಿಕ್ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಿಾನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋದ. ಅವನು 
ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನೆಲ್ಲ ನೀರಿನ ಮೇಲೇ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ವಿಾನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ, ಮುದುಕ 
ಮುದುಕಿಗೆ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಮುದುಕಿ 
ಅವನಿಗೆ ಊಟವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದಳು . ಅವನು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಊಟ 
ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. 
ಊಟ ತಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮುದುಕಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದಳು : 

“ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡು, ಮಗು. ನಾನು ಕರೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ದಡಕ್ಕೆ ಬಾ . ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಕರೆ 
ದರೆ ದೋಣಿಯನ್ನು ದೂರ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಡು, ತಿಳಿಯಿತಾ ? ” 
ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ತೆಲೇಸಿಕ್‌ಗಾಗಿ ಉಣಲು ತಿನಿಸು ತಂದು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಳು : 

“ ಬಾ , ಮಗುವೆ, ಬಾ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ! 
ತಂದಿಹೆನು ನಿನಗಾಗಿ ಹೂರಣದ ಕಡುಬು . 
ಬಾ ದಡಕೆ , ಬಾ ಬೇಗ, ತಿನಿಸು ತಿನ್ನಲಿಕೆ ! ” 


ತೆಲೇಸಿಕ್‌ಗೆ ಅವಳು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದುದು ಕೇಳಿಸಿತು . ಅವನು ತನ್ನ ದೋಣಿಗೆ ಹೇಳಿದ: 
“ ಸಾಗು , ಸಾಗು , ದೋಣಿ, ದಡಕೆ ! ತಂದಿಹಳು ತಾಯಿ ನನಗಾಗಿ ತಿನಿಸು . ” 
ಅವನು ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದ , ದೋಣಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ , ತಾಯಿ ಕೊಟ್ಟುದನ್ನು ತಿಂದ, ಕುಡಿದ, ಬೆಳ್ಳಿ 
ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ದೋಣಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೀರಿನೊಳಕ್ಕೆ ದೂಕಿ, ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮಿಾನು 
ಹಿಡಿಯಲು ಹೊರಟ . 

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದಡದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಾವು ಮಲಗಿತ್ತು . ಅದು ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು 
ಕೂಗಿಕರೆದುದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು . ತಾಯಿ ಹೊರಟು ಹೋದಮೇಲೆ ಅದು ತಾನೂ ದಡಕ್ಕೆ 
ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು : 

“ ಬಾ , ಮಗುವೆ, ಬಾ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ! 
ತಂದಿಹೆನು ನಿನಗಾಗಿ ಹೂರಣದ ಕಡುಬು. 

ಬಾ ದಡಕೆ, ಬಾ ಬೇಗ, ತಿನಿಸು ತಿನ್ನಲಿಕೆ ! ” 
ತೆಲೇಸಿಕ್ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ . ಅವನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. 

“ ಇದು ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ” ಎಂದವನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ಆಮೇಲೆ ಗಟ್ಟಿ 
ಯಾಗಿ ತನ್ನ ದೋಣಿಗೆ ಹೇಳಿದ : 

“ಹೋಗು, ದೋಣಿ, ಹೋಗು, ತೀರದಿಂದ ದೂರ! ಹೋಗು, ದೋಣಿ, ಹೋಗು, ತೀರ 
ದಿಂದ ದೂರ! ” 
- ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ .ದೋಣಿದಡದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಚಲಿಸಿತು. 
ಹಾವು ದಡದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಾದು ಅನಂತರ ಪೊದೆಯೊಳಕ್ಕೆ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು 
ಹೋಯಿತು . 

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನ ತಾಯಿ ಅವನಿಗೆ ಊಟ ತಂದಳು . ನದಿಯ ದಡದ 
ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಳು : 

“ ಬಾ , ಮಗುವೆ, ಬಾ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ! 
ತಂದಿಹೆನು ನಿನಗಾಗಿ ಹೂರಣದ ಕಡುಬು . 
ಬಾ ದಡಕೆ , ಬಾ ಬೇಗ, ತಿನಿಸು ತಿನ್ನಲಿಕೆ ! ” 


ತೆಲೇಸಿಕ್ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ. ಹೇಳಿದ: 
“ಸಾಗು, ಸಾಗು , ದೋಣಿ ದಡಕೆ ! ತಂದಿಹಳು ತಾಯಿ ನನಗಾಗಿ ಊಟ! ” 

ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದ, ತಿಂದ, ಕುಡಿದ, ತಾಯಿಗೆ ತಾನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಮಿಾನು ಕೊಟ್ಟ, ದೋಣಿಯನ್ನು 
ನೀರಿನೊಳಕ್ಕೆ ನೂಕಿ, ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟ. 
ಹಾವು ಮತ್ತೆ ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು : 

“ ಬಾ , ಮಗುವೆ, ಬಾ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ! 
ತಂದಿಹೆನು ನಿನಗಾಗಿ ಹೂರಣದ ಕಡುಬು. 

ಬಾ ದಡಕೆ, ಬಾ ಬೇಗ, ತಿನಿಸು ತಿನ್ನಲಿಕೆ !” 
ಆದರೆ ಈಗ ತನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಅವನು 
ಹೆಚ್ಚು ಬೇಗ ಬೇಗ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತ ತನ್ನ ದೋಣಿಗೆ ಹೇಳಿದ : 

“ಹೋಗು, ದೋಣಿ, ಹೋಗು, ತೀರದಿಂದ ದೂರ ! ಹೋಗು, ದೋಣಿ, ಹೋಗು, ತೀರ 
ದಿಂದ ದೂರ! ” 
ದೋಣಿ ಹಾಗೆಯೇ ದೂರ ಸಾಗಿತು . 

ಹಾವುನೋಡುತ್ತೆ - ತನ್ನ ಆಟ ಸಾಗದು ಅಂತ ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತೆ . ಅದು ಕಮ್ಮಾರನ 
ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೆ . 

“ಕಮ್ಮಾರ, ಕಮಾರ ! ನನ್ನ ಗಂಟಲನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿ ಮಾಡು. ಅದು ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನ ತಾಯಿ 
ಯಂತೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿ ಹೊರಡಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು, ಹಾಗೆ ಮಾಡು .” 
ಕಮಾರ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದ. ಹಾವು ದಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು : 

“ ಬಾ , ಮಗುವೆ, ಬಾ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ! 
ತಂದಿಹೆನು ನಿನಗಾಗಿ ಹೂರಣದ ಕಡುಬು. 
ಬಾ ದಡಕೆ , ಬಾ ಬೇಗ, ತಿನಿಸು ತಿನ್ನಲಿಕೆ ! ” 


ಇದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯೇ ಕರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಅಂತ ತೆಲೇಸಿಕ್ ಅಂದುಕೊಂಡ. ತನ್ನ ದೋಣಿಗೆ 
ಹೇಳಿದ : 

“ ಸಾಗು , ಸಾಗು , ದೋಣಿ, ದಡಕೆ ! ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕರೆಯುತಿಹಳು ಊಟಕೆ. ” 

ಅವನು ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಹಾವು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನನ್ನು ದೋಣಿಯಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಎಳೆದು 
ಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. 

ಕರೆದೊಯು ಒಳಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ಹೇಳಿತು : 
“ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆ , ಅಲ್ಲೋ೦ಕ , ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮರಿ ! ” 
ಅಲ್ಲೋ೦ಕ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ಹಾವು ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. 
“ ಅಯ್ಯೋಂಕ , ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಮರಿ ! ಒಲೆ ಹಚ್ಚು . ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಯಿಸು. ಈ ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನನ್ನು 
ಗರಿಗರಿಯಾಗಿ ಬೇಯಿಸು. ನಾನು ಹೋಗಿ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರೀನಿ. ಸೊಗಸಾದ 
ಊಟ ಮಾಡೋಣ. ” 

ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ಅದು ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲು ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು . 
ಅಲೋ೦ಕ ಒಲೆ ಹತ್ತಿಸಿತು . ಕೆಂಪಗೆ ಕಾಯಿಸಿತು . ಆಮೇಲೆ ಹೇಳಿತು : 
“ಮೊರಗುದ್ದಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊ , ತೆಲೇಸಿಕ್ ! ” 
ಆದರೆ ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದ : 
“ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋದು ಅಂತ . ” 
" ತರಲೆ ಮಾಡಬೇಡ, ಬೇಗ ಕುಳಿತುಕೊ ” ಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು ಅಲೋಂಕ . 
ಅವನು ಮೊರಗುದಲಿಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕೈ ಇರಿಸಿ ಹೇಳಿದ: 
“ಹೀಗಾ? ಸರಿಯಾ ? ” 
“ಉಹೂಂ. ಪೂರ್ತಿ ಕುಳಿತುಕೊ .” 
ಅವನು ತಲೆಯನ್ನಿರಿಸಿದ : 
" ಹ್ಯಾಗೆ ? ಹೀಗಾ ? ” 
“ಉಹೂಂ, ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲ ! ಪೂರ್ತಿ ಕುಳಿತುಕೊ .” 
“ ಹಾಗಾದರೆ , ಹೇಗೆ ? ಹೀಗಾ ? ” ಎಂದವನು ಕಾಲನ್ನಿರಿಸಿದ. 
“ಉಹೂಂ, ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲ” ಅಲೊಂಕ ಹೇಳಿತು . “ ಅಲ್ಲ, ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲ ! ” 
“ ಹಾಗಾದರೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಅಂತ ತೋರಿಸಿಕೊಡು. ನನಗಂತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ” ತೆಲೇಸಿಕ್ ಹೇಳಿದ . 

ಅದು ತೋರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಮೊರಗುದ್ದಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿತು . ಅದು ಕುಳಿತಿತೋ 
ಇಲ್ಲವೋ ತಕ್ಷಣವೇ ತೆಲೇಸಿಕ್ ಅದನ್ನು ಒಲೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಅದರ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ. 
ಆಮೇಲೆ ತಾನೇ ಆ ಹಾವಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಮೇಫ್ಲ್ ಮರ 
ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತ. 

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಹಾವು ತನ್ನ ಅತಿಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿತು. 
“ ಮುದ್ದುಮರಿ ಅಲ್ಲೊಂಕ ! ಬಾಗಿಲು ತೆರೆ ! ” 
ಒಳಗಿನಿಂದ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. 
ಹಾವು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿತು: | 
“ ಮುದ್ದು ಮರಿ ಅಲ್ಲೊಂಕ ! ಬಾಗಿಲು ತೆರೆ ! ” 
ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ . 
“ ಹಾಳಾದ ಅಲ್ಲೊಂಕ ! ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತೋ ಏನೋ ! ” 

ಹಾವು ತಾನೇ ತಳ್ಳಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆ ಕರೆಯಿತು. ಎಲ್ಲವೂ 
ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತವು. ಹಾವು ಒಲೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಚೆನ್ನಾಗಿ 
ಬೆಂದು ಗರಿಗರಿಯಾಗಿದ್ದ ಭಕ್ಷವನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಡಿಸಿತು. ಎಲ್ಲವೂ ಬಾಯಿ 
ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ತಿಂದವು. ಅಂದುಕೊಂಡವು ತಾವು ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನನ್ನು ತಿಂದುದು , 
ಅಂತ. 

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಷ್ಟು ತಿಂದ ಮೇಲೆ ಅವು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಹುಲ್ಲಿನ 
ಮೇಲೆ ಮೈ ಚಾಚಿದವು. 

“ ಹಾಯಾಗಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಳಾಡೋಣ, ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನನ್ನು ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ 
ದಾಯಿತಲ್ಲ ” ಎಂದವು ಹೇಳಿಕೊಂಡವು. 

ಮರದ ಮೇಲಿನಿಂದ ತೆಲೇಸಿಕ್ ಹೇಳಿದ: 
“ ಹೌದು, ಹಾಯಾಗಿ ಹೊರಳಾಡಿ, ಅಲ್ಲೊಂಕಳನ್ನು ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದ್ದಾಯಿತಲ್ಲ ! ” 
ಅವು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ - ಏನಿದು ? ಅವು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ: 

“ ಹಾಯಾಗಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಳಾಡೋಣ. ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನನ್ನು ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ 
ದಾಯಿತಲ್ಲ. ” 

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದ : 
“ ಹೌದು, ಹಾಯಾಗಿ ಹೊರಳಾಡಿ, ಅಲ್ಲೊಂಕಳನ್ನು ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದ್ದಾಯಿತಲ್ಲ ! ” 
ಅವು ಬೆರಗಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದವು - ಯಾರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರೋದು? 

ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹುಡುಕ ತೊಡಗಿದವು,ನೋಡತೊಡಗಿದವು.ಕೊನೆಗೆ ಮರದ ಮೇಲೆ ತೆಲೇಸಿಕ್ 
ನನ್ನು ಕಂಡವು. ಅವು ಮರದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ಕೆಡವಲೋಸುಗ ಬುಡದ ಬಳಿ ಜಗಿಯ 
ತೊಡಗಿದವು. ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಜಗಿದವು. ಆದರೆ ಮರ ಮಿಸುಕಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ಹಲ್ಲುಗಳೇ 
ಮುರಿದವು. ಅವು ಕಮಾರನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದವು. ಹೇಳಿದವು: 

- “ಕಮ್ಮಾರ, ಕಮ್ಮಾರ ! ಆ ಮೇಪಲ್ ಮರವನ್ನು ಜಗಿದು ಬೀಳಿಸುವಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗು 
ವಂತೆ ನಮ್ಮ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮಾಡು ! ” 

ಕಮ್ಮಾರ ಅವಕ್ಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಲೋಹದ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟ. ಅವು ಮತ್ತೆ 
ಮರವನ್ನು ಜಗಿಯ ತೊಡಗಿದವು... 

ಅವು ಇನ್ನೇನು ಜಗಿದು ಮರವನ್ನು ಬೀಳಿಸಲಿದ್ದವು ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಏನು ಬಂದವು 
ಅಂತೀರ - ಬಾತುಕೋಳಿಗಳ ಒಂದು ಹಿಂಡು ! 

ತೆಲೇಸಿಕ್ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಳಿದ: 


“ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ , ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ ! 
ಮುದ್ದು ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ ! 
ಒಯ್ದಿರಿ ನನ್ನನೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ! 
ಕಾದಿಹರು ನನಗಾಗಿ ತಾಯಿತಂದೆ. 
ಒಯ್ಯರಿ ನನ್ನನೂ ಮುಗಿಲ ಮೇಲೆ, 

ಬಿಡಿಸಿರಿ ನನ್ನನೀ ಭವಣೆಯಿಂದ ! ” 
ಅವುಗಳು ಹೇಳಿದವು: 

“ ನಾವು ಮುಂದೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವವರು . ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಬರುತ್ತಿರುವವರನ್ನು 
ಕೇಳು.” 

ಹಾವುಗಳು ಜಗಿಯುತ್ತಿವೆ, ಜಗಿಯುತ್ತಿವೆ... ಈಗ ಇನ್ನೊಂದು ಬಾತುಕೋಳಿಗಳ ಹಿಂಡು 
ಹಾರಿ ಬರುತ್ತದೆ. 
ತೆಲೇಸಿಕ್ ಅವನ್ನೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: 

“ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ , ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ ! 
ಮುದ್ದು ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ ! 
ಒಯ್ದಿರಿ ನನ್ನನೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ! 
ಕಾದಿಹರು ನನಗಾಗಿ ತಾಯಿತಂದೆ. 
ಒಯ್ದಿರಿ ನನ್ನನೂ ಮುಗಿಲ ಮೇಲೆ, 
ಬಿಡಿಸಿರಿ ನನ್ನನೀ ಭವಣೆಯಿಂದ ! ” 


ಅವು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತವೆ: 

“ನಾವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ! ನಮಗೂ ಹಿಂದೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಬರುತ್ತಿರುವವರನ್ನು 
ಕೇಳು ! ” 

ಹಾಗೆಂದು ಅವೂ ಹಾರಿ ಹೋದವು. 
ಮರ ಆಗಲೇ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹಾವುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಜಗಿಯ 
ತೊಡಗುತ್ತವೆ... ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಜಗಿಯುತ್ತವೆ... ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಾತುಕೋಳಿ 
ಗಳು ಹಾರಿ ಬರುತ್ತವೆ. 

ತೆಲೇಸಿಕ್ ಅವನ್ನೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: 


“ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ , ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ ! 
ಮುದ್ದು ಬಾತುಕೋಳಿಗಳೇ ! 
ಒಯ್ದಿರಿ ನನ್ನನೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ! 
ಕಾದಿಹರು ನನಗಾಗಿ ತಾಯಿತಂದೆ . 
ಒಯ್ದಿರಿ ನನ್ನನೂ ಮುಗಿಲ ಮೇಲೆ, 
ಬಿಡಿಸಿರಿ ನನ್ನನೀ ಭವಣೆಯಿಂದ ! ” 


ಅವು ಹೇಳುತ್ತವೆ: 
“ನಮಗೂ ಹಿಂದೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಬಾತುಕೋಳಿಯನ್ನು ಕೇಳು ! ” 
ಹಾಗೆಂದು ಅವೂ ಹಾರಿ ಹೋದವು. 

ತೆಲೇಸಿಕ್ ಮರದ ಮೇಲೇ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದ . ಮರ ಇನ್ನೇನು ಮುರಿದು ಬೀಳು 
ವುದು , ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ತಾನೂ ಬಿದ್ದು ಸಾಯಲಿರುವನು ಎಂದು ಅವನು ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದ . 

ಆಗ ಇದಕ್ಕಿದಂತೆ ಏನು ಬಂತು ಅಂತೀರಾ ? - ಇನ್ನೊಂದು ಬಾತುಕೋಳಿ, ಒಂದೇ ಒಂದು . 
ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು . ತುಂಬ ಬಳಲಿತ್ತು . ಕಷ್ಟಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು . 

ತೆಲೇಸಿಕ್ ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಳಿದ : 


“ ಬಾತುಕೋಳಿ, ಬಾತುಕೋಳಿ! 
ಮುದ್ದು ಬಾತುಕೋಳಿ! 
ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿ ನೀ ಕಂಡುಬರುವೆ, 
ಒಮ್ಮೆ ನೀ ನನ್ನನೂ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ! 
ಕಾದಿಹರು ನನಗಾಗಿ ತಾಯಿತಂದೆ, 
ಎತ್ತಿಕೊ ನನ್ನನು ಬೇಗ ಇಲ್ಲಿಂದ, 
ಇಲ್ಲದಿರೆ ಆಗುವೆನು ಹಾವುಗಳಿಗಾಹಾರ ! 


ಬಾತುಕೋಳಿಗೆ ಮನ ಕರಗಿತು . “ಕೂತುಕೊ ” ಎಂದದು ಹೇಳಿತು . 

ತನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕೂರಲು ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡಿ ಅದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಹೊರ 
ಟಿತು . ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಬಳಲಿದ್ದಿತೆಂದರೆ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಕೆಳಗಿಳಿಯು 
ತಿತ್ತು . ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಹಾವುಗಳು ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಹೊರಟವು. ಅಕೋ , ಅಕೋ , 
ಇನ್ನೇನು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತು, ಹಾವುಗಳು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಿಟ್ಟವು, ಅನ್ನುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ 
ಬಾತುಕೋಳಿ ಮತ್ತೆ ಮೇಲೇರಿತು . ಹಿಡಿಯಲಾಗದೆ ಹಾವುಗಳು ಹಿಂದಿರುಗಿದವು. 

ಹೇಗೋ ಅಂತೂ ಹಾರುತ್ತ ಬಾತುಕೋಳಿ ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನನ್ನು ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿತು, ಅವನನ್ನು 
ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಇಳಿಸಿ ತಾನು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿತು . 

ತೆಲೇಸಿಕ್‌ ಕಿಟಕಿಯ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು 
ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದೀಗ ಮುದುಕಿ ಸೀದೋಸೆ ಬೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು , ಕೆಲವನ್ನು ಒಲೆಯಿಂದ 
ಹೊರ ತೆಗೆಯುತ್ತ ಮುದುಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು : 

“ ಮುದುಕಪ್ಪ , ಈ ಸೀದೋಸೆ ನಿನಗೆ , ಈ ಇನ್ನೊಂದು ನನಗೆ ! ” 
ತೆಲೇಸಿಕ್ ಕಿಟಕಿಯ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: 
“ ನನಗೆ ? ” 
ಮುದುಕಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸೀದೋಸೆಯನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ: 
“ ಮುದುಕಪ್ಪ , ಇದು ನಿನಗೆ . ಮತ್ತೆ ಇದು ನನಗೆ ! ” 
ತೆಲೇಸಿಕ್ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: 
“ ನನಗೆ ? ” 
ಅವರು ಕಿವಿ ಆನಿಸಿ ಕೇಳಿದರು . ಯಾರದು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ? 
ಮುದುಕಿ ಹೇಳಿದಳು : 
“ ನಿನಗೆ ಕೇಳಿಸಿತೆ, ಮುದುಕಪ್ಪ ? ಯಾರೋ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದಾರೆ. ” 
ಆದರೆ ಮುದುಕ ಉತ್ತರಿಸಿದ: 
“ ನಿನಗೆಲ್ಲೋ ಭ್ರಾಂತಿ.” 
ಮುದುಕಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೀದೋಸೆಗಳನ್ನು ಒಲೆಯಿಂದ ಹೊರ ತೆಗೆದು ಹೇಳಿದಳು : 
“ ಇದು ನಿನಗೆ, ಇದು ನನಗೆ ! ” 
ತೆಲೇಸಿಕ್ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದ: 
“ ನನಗೆ ? ” 

“ನೀನು ಏನೇ ಹೇಳು, ಯಾರೋ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದಾರೆ ” ಅಂತ ಮುದುಕಿ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ 
ಹೋಗಿ ಬಾಗಿ ನೋಡಿದಳು . ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದಾನೆ ತೆಲೇಸಿಕ್ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ! 

ಮುದುಕ ಮುದುಕಿ ಹೊರಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಬಂದರು . ತೆಲೇಸಿಕ್‌ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಒಳಕ್ಕೆ 
ಹೋದರು . ಅವರಿಗೆ ಆನಂದವೋ ಆನಂದ!.. 

ಬಾತುಕೋಳಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲೇ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು . ಅದು ಅಜ್ಜಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅವಳು 
ಹೇಳಿದಳು : 

“ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾತುಕೋಳಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದು ನಿನಗೆ ಬೇಯಿಸಿ 
ಹಾಕುತ್ತೀನಿ. ” 
ತೆಲೇಸಿಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: 

“ಬೇಡ, ಅಮ್ಮ , ಬೇಡ! ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೂ ಬೇಡ, ಬೇಯಿಸಲೂ ಬೇಡ ! ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದಿ 
ದ್ದರೆ ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.” 

ಅವರು ಬಾತುಕೋಳಿಗೆ ಅನ್ನಾಹಾರ ಕೊಟ್ಟರು, ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಕೊಟ್ಟರು. ಅದು 
ಆಮೇಲೆ ತಿನ್ನಲೆಂದು ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಳು ಚೆಲ್ಲಿದರು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂದು ಬಾತು 
ಕೋಳಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಬಂದಿತು . ಅದು ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು. 

ಹೀಗೆ ನೋಡಿ, ನಿಮಗೆ ಲಭಿಸಿತು ಒಂದು ಕಥಾ ಪ್ರಸಂಗ , ಮತ್ತೆ ನನಗೆ – ರೊಟ್ಟಿ ಜೇನು 
ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ !