ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೀಯಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕೀಯೆವ್ನ ಬಳಿಯೇ 
ಒಂದು ಡೇಗನ್ ಕೂಡ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಅದು ನಗರದ ಜನರಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಪೊಗದಿ 
ಕೀಳುತ್ತಿತ್ತು . ಅವರು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನನ್ನೋ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿಯನ್ನೋ 
ಆಹಾರವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು . 

ಅವರು ಸರದಿಯ ಮೇಲೆ ಈ ಕೇಳಿಕೆ ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದರು . ಒಮ್ಮೆ ರಾಜನ ಸರದಿ ಬಂದಿತು. 
ಅವನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಹೇಗನ್‌ಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತು . ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ ಅವನು ಅವಳನ್ನು 
ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟ. ನಗರದ ಇತರ ಜನರಂತೆಯೇ ಅವನೂ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದಿತು . 

ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದಳೆಂದರೆ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಮಾತು 
ಗಳಿಂದ ವರ್ಣಿಸಿ ತಿಳಿಸಲು, ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಬರೆದು ತಿಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಡೇಗನ್ ಅವಳನ್ನು 
ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಅವಳಲ್ಲಿ ಮೊಹಿತವಾಯಿತು . ಅವಳೂ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಳು . 
ಅವಳು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದಳು . ತಾನೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತಳಾದಂತೆ 
ವರ್ತಿಸಿದಳು. 

ಹೀಗೆ ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಅದರ ಜೊತೆ ಕಳೆದಳು . ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ದಿನ ಡೇಗನ್ ಸುಪ್ರೀತ 
ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದಳು : “ನೀನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಭಾರಿ ಶಕ್ತಿವಂತ 
ನಾಗಿದ್ದೀಯ ! ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾರಿಸುವಂಥ ಶಕ್ತಿವಂತ ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರೆಯೆ ? ” 
“ ಇದಾನೆ. ಅವನು ಕೀಯೆವ್ನಲ್ಲೇ , ದ್ವೀಪರ್ ನದಿಯ ಎತ್ತರದ ದಡದ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸು 
- ತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದಿತು ಡೇಗನ್ . 

“ ಅವನೊಬ್ಬ ಚರ್ಮ ಹದಮಾಡುವವ, ಕಿರೀಲ್ ಅಂತ ಅವನ ಹೆಸರು . ಅವನು ಎಷ್ಟು 
ಬಲಶಾಲಿ ಎಂದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೆ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಚರ್ಮಗಳನ್ನು 
ನೆನಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ದ್ವೀಪರ್‌ ನದಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನಸುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ನೆನೆದ 
ವೆಂದರೆ ಅವು ತುಂಬ ಭಾರವಾಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ವೇಳೆ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ನೀರಿನಡಿ ಭದ್ರವಾಗಿ 
ಹಿಡಿದು ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ - ಆಗಲೂ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ಹಾಕಲು 
ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಾ ಎಂದು ನೋಡಲೋಸುಗ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ ! ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನು ಅವು 
ಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಹೊರಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನೊಬ್ಬನಿಗಷ್ಟೆ ನಾನು ಈ ಪ್ರಪಂಚ 
ದಲ್ಲಿ ಹೆದರುವುದು . ” 

ರಾಜಕುಮಾರಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳು . ಈ ಸಮಾಚಾರ 
ವನ್ನು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುವ, ಅನಂತರ ತಾನೇ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವ 
ರೀತಿಯ ಬಗೆಗೆ ಯೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದಳು. ಅವಳು ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಪಾರಿವಾಳ ಬಿಟ್ಟು 
ಬೇರೇನೂ ಅವಳ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಪಾರಿವಾಳವನ್ನು ಅವಳು ಕೀಯೆವ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಸಾಕಿ 
ಕೊಂಡಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕರೆತಂದಿದ್ದಳು . ತುಂಬ ಯೋಚಿಸಿದನಂತರ ಅವಳು ತನ್ನ 
ತಂದೆಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು . 
- “ಕೀಯೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಿರೀಲ್ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಿನ ಒಬ್ಬ ಚರ್ಮ ಹದಮಾಡುವವನಿದ್ದಾನೆ ” ಎಂದ 
ವಳು ಬರೆದಳು . “ ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಈ ಡೇಗನ್‌ನ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಿ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲ , ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸ 
ಬಲ್ಲ . ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವೇ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅವನಲ್ಲಿಗೆ 
ಕಳಿಸಿಕೊಡಿ. ಡೇಗನ್‌ನ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು - ಒಬ್ಬ ಅಸುಖಿ ಯುವತಿಯನ್ನು – 
ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬರಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನ ಮನ ಒಲಿಸಲು 
ಆಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬಳುವಳಿ ನೀಡಿ, ಯಾರೂ ಅವನ ಜೊತೆ ಒರಟಾಗಿ ಮಾತ 
ನಾಡದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ . ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದ 
ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುವೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ದೇವ 

ರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವೆ...” 
- ಹೀಗೆ ಬರೆದು ಅವಳು ಪತ್ರವನ್ನು ಪಾರಿವಾಳದ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು 
ಹಾರಿಬಿಟ್ಟಳು. ಪಾರಿವಾಳ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಹೋಗಿ ಅನಂತರ ನೇರವಾಗಿ ರಾಜ 
ಕುಮಾರಿಯ ಅರಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು . ಅರಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನ 
ಮಕ್ಕಳು ಪಾರಿವಾಳವನ್ನು ಕಂಡು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದರು : 

“ ಅಪ್ಪ ! ಅಪ್ಪ ! ಅಕ್ಕನ ಪಾರಿವಾಳ ಬಂದಿದೆ ! ” 
- ಈ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ರಾಜನ ಹೃದಯ ಆನಂದದ ಹೊನಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು . ಆದರೆ ಅವನು 
ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದು ದುಃಖದಿಂದ ಭಾರವಾಯಿತಷ್ಟೆ . 

“ ನನ್ನ ಮಗಳು ಸತ್ತುಹೋಗಿರಬೇಕು. ಡೇಗನ್ ಅವಳನ್ನು ಕೊಂದಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ 
ಪಾರಿವಾಳ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆ ” ಎಂದವನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡ . 

ಅವನು ಪಾರಿವಾಳವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕೂರುವಂತೆ ಪುಸಲಾಯಿಸಿದ. ನೋಡು 
ತಾನೆ - ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ ! ಅವನು ಅದನ್ನು ಓದಿ ತಕ್ಷಣವೇ 
ತನ್ನ ಆಸ್ಥಾನದ ಹಿರಿಯರನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆಸಿದ. 

“ಕೀಯಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಮ ಹದಮಾಡುವ ಕಿರೀಲ್ ಎಂಬುವನೊಬ್ಬ ಇದ್ದಾನೆಯೇ ? ” 
ಅವನು ಕೇಳಿದ. 

" ಹೌದು, ಮಹಾಪ್ರಭು , ಇದ್ದಾನೆ . ದ್ವೀಪರ್ ನದಿಯ ಎತ್ತರದ ದಡದ ಮೇಲೆ ವಾಸಿ 
ಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು . 

“ ಅವನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಅವನಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಕೋಪ ಬರಬಾರದು. 
ಅವನು ನಾವು ಕೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು ? ” 

ಇದಕ್ಕೆ ಅವರ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ . ಅವರು ತಮ್ಮತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಸಮಾಲೋಚಿಸಿ ಕೀಯನ್ 
ನಲ್ಲೇ ತುಂಬ ಹಿರಿಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೆಲವರನ್ನು ಕಿರೀಲ್‌ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು . 

ಅವರು ಕೂಡಲೇ ಹೊರಟರು. ಕಿರೀನಗುಡಿಸಿಲಿಗೆ ಬಂದರು . ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು. ಘನೀ 
ಭೂತರಾಗಿ ನಿಂತರು ! ಏಕೆಂದರೆ ಚರ್ಮ ಹದಮಾಡುವ ಕಿರೀಲ್ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಬೆನ್ನು ಮಾಡಿ 
ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಹನ್ನೆರಡು ಕಚ್ಚಾ ತೊಗಲುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ತನ್ನ ಬರಿಗೈಗಳಿಂದಲೇ 
ತಿರುಚುತ್ತಿದ್ದ, ಹಿಂಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅವನ ಮಂಜಿನಂತೆ ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದ ಗಡ್ಡ 
ವಷ್ಟೆ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವರಿಗೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು. 
- ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಬೇಕಂತಲೇ ಕೆಮ್ಮಿದ. ಕಿರೀಲ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದತೊಗಲುಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು 
ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಂಡಿದನೆಂದರೆ ಅವು ಹರಿದವು. ಅವನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕಂಡ. 
ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಯಾರು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು , ಯಾತಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು 
ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳ ತೊಡಗಿದರು . ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೋಪ ಬಂದಿತೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು 
ನೋಡಲಾಗಲೀ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲೀ ಬಯಸಲಿಲ್ಲ - ಹನ್ನೆರಡು ತೊಗಲು 
ಗಳು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಅವರೇ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದರು . ಅವರು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು , ಬೇಡಿಕೊಂಡರು , 
ಮಂಡಿ ಊರಿ ಕುಳಿತು ಯಾಚಿಸಿದರು . ಆದರೆ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. 

ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು ? 

ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಜೋಲುಮುಖ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು . ರಾಜ ತುಂಬ ಹೊತ್ತು 
ಯೋಚಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕರನ್ನು ಕಿರೀಲ್ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. 

ಆದರೆ ಈ ಯುವ ದೂತರೂ ಹಿರಿಯ ದೂತರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೇನೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. 
ಚರ್ಮ ಹದಮಾಡುವವ ಅವರ ಯಾಚನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೌನದಿಂದ ಕೇಳಿದ , ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ 
ಹುಬ್ಬು ಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತ. 

ರಾಜ ಮತ್ತೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ. ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ.ಕೊನೆಗೆ ಕೆಲವು 
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಿರೀಲ್‌ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ. ಅವರು ಕಿರೀಲ್‌ನ ಗುಡಿಸಿಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಮುಂದೆ 
ಮಂಡಿಯೂರಿಕುಳಿತು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳ ತೊಡಗಿದರು , ಕಣ್ಣೀರು ಕರೆದರು . ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಕಿರೀಲ್‌ನ 
ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ನೀರೂರಿತು. 

“ ಸರಿ , ಅಳುವುದನ್ನು ಸಾಕುಮಾಡಿ ! ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಅವನೆಂದ. 

ಅವನು ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಪೀಪಾಯಿಗಳ ತುಂಬ ಕೀಲೆಣ್ಣೆಯನ್ನೂ 
ಹನ್ನೆರಡು ಬಂಡಿಗಳ ತುಂಬ ಕಿತ್ಯಾನಾರನ್ನೂ ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿದ. ಅವನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಾಗ 
ಅವನು ಕಿತ್ಯಾನಾರನ್ನು ತನ್ನ ಮೈ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೀಲೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ . 
ಆಮೇಲೆ ಹತ್ತು ಪೂದ್‌ಗಳಷ್ಟು ತೂಗುವ ಖಡ್ಗವೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೇಗನ್‌ನ ಬಳಿಗೆ 
ಹೋರಾಡಲು ಹೋದ. 

“ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದೆ, ಕಿರೀಲ್ ? ಹೋರಾಡಲೋ ಅಥವಾ ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿ 
ಕೊಳ್ಳಲೋ ? ” ಡೇಗನ್ ಕೇಳಿತು. 

“ಹೋರಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಪಾಪಿಷ್ಟ ಪಿಶಾಚಿಯೇ ! ನಿನ್ನಂಥವರ ಜೊತೆ ನಾನೆಂದೂ 
ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ ” ಎಂದ ಕಿರೀಲ್. 

ಅವರು ಹೋರಾಡ ತೊಡಗಿದರು . ಓಹ್ , ಭೂಮಿ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹೇಗೆ ನಡು 
ಗುತ್ತಿತ್ತು ! ಡೇಗನ್ ಕಿರೀಲ್‌ನ ಬಳಿಗೆ ಕಚ್ಚಲು ಧಾವಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಆದರೆ ಅದರ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ 
ಕೀಲೆಣ್ಣೆಯ ತುಂಡುಗಳಷ್ಟೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು ಮತ್ತೆ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿತ್ತು . 
ಈ ಬಾರಿ ಅದರ ಬಾಯಿ ತುಂಬ ಕಿತ್ಯಾನಾರು ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು . ಕಿರೀಲ್ ಡೇಗನ್‌ನ ಮೇಲೆ 
ತನ್ನ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ – ಅದು ನೆಲದೊಳಕ್ಕೆ ಹುಗಿಯುವಂತೆ ಮಾಡು 


ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆತಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಡೇಗನ್‌ನ ಒಡಲು ಬೆಂಕಿಯ ಮೇಲಿ 
ದ್ವಿತೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಕಾಯ ತೊಡಗಿತು. ಅದು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮುಳುಗು 
ಹಾಕಿ , ತಣ್ಣಗಿನ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲೆಂದು ದ್ವೀಪರ್ ನದಿಗೆಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು . ಆಗ ಕಿರೀಲ್ ಮತ್ತೆ 
ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಿತ್ತಾನಾರು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಕೀಲೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. 
* ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಡೇಗನ್ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕಿರೀಲ್‌ನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿಹೋದಾಗಲೂ 
ಕಿರೀಲ್ ತನ್ನ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಹಾರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಡೇಗನ್ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿ 
ಸುತ್ತಿತ್ತು . ಕಿರೀಲ್ ಮತ್ತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಖಡ್ಗದ ಪ್ರಹಾರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನೆಂದರೆ 
ಅದರ ಶಬ್ದ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು . 

ಅವರು ಹೀಗೆಯೇ ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಹೋರಾಡಿದರು . ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುವಷ್ಟು ಹೊಗೆ 
ಎದ್ದಿತು . ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಕಿಡಿಗಳು ಚಿಮ್ಮಿದವು. ಕಿರೀಲ್‌ನ ಹೊಡೆತಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು 
ಬೇಗಬೇಗ ಬೀಳ ತೊಡಗಿದವು. ಡೇಗನ್ ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿನ ನೇಗಿಲ ಗುಳದಂತೆ ಉರಿ ಕಾರು 
ತಿತ್ತು . ಅದು ಕೆಮ್ಮಿತು, ಉಗುಳು ಸುರಿಸಿತು , ಅದರ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಭೂಮಿ ನಡುಗಿತು . 
- ನಗರದ ಜನರು ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಈ ಕದನವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಅವರು ಅಲ್ಲೇ 
ಸ್ತಂಭೀಭೂತರಾಗಿ ನಿಂತರು . 

ಆಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಭಾರಿ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದಂಥ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಡೇಗನ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು 
ಬಲವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತೆಂದರೆ ನೆಲವೇ ಕಂಪಿಸಿತು , ಅದುರಿತು. ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದ ನಗರದ ಜನ 
ರೆಲ್ಲ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುತ್ತ “ಉಘ ” ಎಂದು ಜಯಘೋಷ ಮೊಳಗಿಸುತ್ತ ಕಿರೀಲ್‌ನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿ 
ಸಿದರು . 

ಡೇಗನ್ ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿದ್ದಿತು. ಅದನ್ನು ಕೊಂದ ಕಿರೀಲ್ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಬಂಧನ 
ದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ಅವಳ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ . 

ಕಿರೀಲ್‌ಗೆ ಎಷ್ಟು ವಂದಿಸಬೇಕೋ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಯದಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕಿರೀಲ್ 
ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಗರದ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಚರ್ಮ ಹದಮಾಡುವವನ ಮೊಹಲ್ಲಾ ಎಂದೇ ಕರೆಯ 
ಲಾಯಿತು.